Dagboek 2

08-05-09

In groep 3 droomde ik dat ik schrijfster zou worden. Ik had allemaal van die kleine schriftjes waar ik uren in kon blijven schrijven. Dan ging het over een kabouter of over een prinses. Opstellen waren voor mij geen probleem, ik vond het zelfs leuk. Mijn fantasie ratelde maar door, soms voelde het alsof ik bijna zelf in die wereld leefde. Toen ik ouder werd kwamen de dagboeken. Eerst alleen op vakantie, daarna hele jaren lang. Toen bij mij in groep 6 dyslexie werd geconstateerd ging de lol van het schrijven af. Geen opstellen meer voor mijn plezier, maar als straf.

Ik dacht er dan ook helemaal niet meer bij na toen mijn moeder voorstelde om een weblog bij te gaan houden. wat moet ik er dan inschrijven? Dat ik ziek ben? Ik mocht er alles inschrijven wat ik wilde. Ik hou niet zo van termen waar ik helemaal niets mee kan. Ik vertel dingen liever op mijn manier. Hoe dat ik ze onderga, waar ik op let of waar ik aan denk. Mijn dagboek, waarin niet langer gelet wordt op spelfouten of woordkeuzes. Mijn verhaal waarvoor het sinds lange tijd weer gaat om de inhoud.

Ik deed het met veel plezier. Het aantal mensen dat elke week weer keek verbaasde me elke keer. Maar wat op 26 april 2008 nog maar net begon, loopt nu af. Ik wil niet meer op een site schrijven dat elk stukje aan een zieke Marije doet herinneren. Ik wil stukken schrijven dat doet denken aan een levendige en met nog een heel leven voor zich Marije. Daarom is dit mijn laatste bericht op deze weblog.

Mijn passie voor schrijven is hiermee niet over en daarom ga ik verder in een andere weblog. Op een weblog die doet denken aan Marije. Op een weblog die van mij is en waarop ik je kan vertellen over mijn reizen, mijn leven en de gebeurtenissen in dit o zo gekke leventje.

Voordat ik afscheid neem wil ik nog wel wat mensen bedanken die mij het afgelopen jaar zo ontzettend gesteund hebben.

Dankjewel in het speciaal Mama voor het voor mij zorgen, wassen, naast mijn bed zitten, de auto ritjes en je geduld en liefde die je me geeft. Dankjewel ook in het speciaal Papa voor al die wilde plannen, de mooie verhalen en de positieve beredeneringen. Dankjewel Cecile voor je geduld, begrip en medewerking. Dankjewel Isabelle voor die te gekke glimlach op je mond. Dankjewel Opa en Oma Janssens voor jullie liefde en overtuiging, voor het lezen van mijn weblog, kaarten en alle kaarsjes. Dankjewel Daniëlle voor het zijn van mijn beschermengel. Dankjewel Anouk omdat je zo speciaal bent. Dankjewel Milou omdat ik weet dat ook jij aan me dacht. Dankjewel Jade voor die heerlijke gekke foto’s. Dankjewel Bente, Angelique en Henk voor die lekkere en vrolijke kaarten. Dankjewel Paul Jean voor de goede tips en ideeën. Dankjewel Knabbel,Skippy, BB en CC dat jullie knuffelexpert zijn. Dankjewel Mandy en Anneke voor een schooljaar dat ik nooit zal vergeten. Dankjewel Milou h. voor je levendigheid. Dankjewel Karin en Manon voor die overheerlijke swirls waar niet alleen de diëtiste heel erg blij van werd maar zeker ook ik! Dankjewel Yvonne, Monique en Anne voor dat gekke spelletje en de leuke verhalen. Dankjewel Femke en Mirella voor jullie bezoek. Dankjewel Supriseparty helpers, voor een avond die ik nooit zal vergeten! Dankjewel Opa en Oma de Rooij voor die dagen waarop ik weer even mezelf kon zijn. Dankjewel Jan, Irma en Jan voor jullie oppaskunsten. Dankjewel Ria, Niels, Merel, Jelle en Stijn voor jullie medeleven. Dankjewel Ad, Bobbie en Lois voor de mooie tekeningen. Dankjewel Sjannie voor je mooie berichten en gedachten. Dankjewel Kika-beren voor jullie zachtheid. Dankjewel Peter en Brigitte voor het weblog Idee en me opgeven voor Doe Een Wens. Dankjewel Doe Een Wens dat jullie bestaan! Dankjewel Romy en Dominique dat ik met jullie weer even terug in de tijd kon. Dankjewel Lisette en Cynthia voor jullie tenniskunsten. Dankjewel An voor al die uit het hart geschreven berichten. Dankjewel familie Schuilwerve voor de begrijpende gesprekken. Dankjewel Leon dat ik jou klasgenootje heb mogen zijn. Dankjewel Wilma en Peter voor het mee helpen opvoeden van mijn cavia’s. Dankjewel Dr. Dijkstra voor het feit dat ik mijn been nog heb. Dankjewel Prof. Dr. Thaminio voor het opofferen van u vrije zondag. Dankjewel Arts-Assistent Felderhof voor het zijn van mijn voorbeeld. Dankjewel Esmee en Roderick voor de enthousiaste reacties. Dankjewel tennisgroep voor de heerlijke fruitmand en jullie medeleven. Dankjewel José voor je mooie teksten. Dankjewel school dat jullie konden begrijpen dat school in moeilijke tijden best leuk kan zijn. Dankjewel Mr. Haast voor u goede zorgen. Dankjewel Ad Bakker voor het heerlijke cadeautje. Dankjewel fysio voor het zweet op mijn voorhoofd. Dankjewel Heleen, alle andere verplegers en vooral Wim voor de begroetingen waar ik nog vaak aan terug denk. Dankjewel Eline dat ik bij jou mijn verhaal kwijt kan. Dankjewel familie Toonders voor jullie liefde en aandacht. Dankjewel iedereen voor alle berichtjes op hyves vol warmte. Dankjewel Rogier voor het oprichten van een publieke hyvespagina .Dankjewel pruik dat je me liet zijn wie ik was. Dankjewel in het bijzonder alle webloglezers voor het gevoel dat ik niet alleen ben. Bedankt voor alle berichtjes! Dankjewel voor alle kaartjes, Cadeautjes en alle liefde die ik van iedereen heb gehad. Dankjewel voor de brandende kaarsen. En dankjewel iedereen die ik met veel spijt nog vergeten ben!

Met een brok in mijn keel nog een keer iedereen Bedankt voor het met zijn alle mede mogelijk maken van mijn genezing!

(Aanstaande Zaterdag vertrek ik naar Ierland. Daar zal ik genoeg informatie op doen voor het maken van mijn eerste stukje op mijn nieuwe weblog.Mijn nieuwe adres is <a www.justmarije.web-log.nl

XXx en een warme groet, Marije

03-05-09

Mei_138_3Werken, timmeren en vooral lekker bezig zijn aan de nieuwe mega grote caviakooi. Ons caviaparadijsje.

Maandag kwam ik doodziek thuis, gelukkig ging het dinsdag al heel wat beter. Nog altijd wel wat moe, maar fit genoeg om naar de meidendag te gaan. Daar besloten dat ik de ‘nacht van oranje’ toch echt niet kon missen. Het was een gezellige avond en mijn uithoudingsvermogen zie ik nog altijd vooruit gaan. Donderdag was ik ondanks de misschien nog iets te drukken planning wel weer helemaal beter. Samen met Anouk ben ik toen weer mee terug naar de camping gegaan. En de zon scheen!

Vanaf gisteren zijn we bezig met de caviakooi. Een wild plan dat we nu eens niet als onmogelijk beschouwen. Ook nog even langs Lisette geweest en ik voel me weer helemaal voldaan. Ondanks alles toch nog een leuke drukke week gehad. Morgen gaan we met het gezin twee daagjes naar Maastricht. Ik denk dat als ik eenmaal woensdag weer naar school ga, ik geen stap meer kan verzetten.

Xxx Marije

28-04-09

Het liefst zou ik willen schreeuwen,ik zou oneindig willen schreeuwen!

Alsof ik nog moet leren hoe dat je moet kosten. Alsof ik niet weet hoe dat het is om je ziek, misselijk en zonder enige puf te voelen. Moet het dan echt nog even herhaald worden? En dan ook net nu ik leuke dingen ga doen. Gisterenmiddag ben ik weer ziek thuis aangekomen. Ziek ja, gatverdamme. Het gaat nu al wel beter, niet meer misselijk, niet meer duizelig en heel warm. Alleen nog wat vermoeidheid bij het lopen. Morgen hoop ik echt de meidenmiddag en nacht van oranje mee te kunnen maken. of het ook gaat lukken? Op die vraag geeft mijn lichaam nog even geen antwoord.

Zuchtx85..

Xxx Marije

26-04-09

Mobiel_166_2Regen.. spullen gepakt en wegwezen! Daniëlle staat weer samen met der ouders op de camping en gelukkig mogen Milou, Anouk en ik net als vorig jaar gezellig langskomen. Hier mag het dan regenen, maar volgens goede bronnen schijnt daar bij Eersel toch echt de zon🙂. Zonnebril, bikini (wel voor het binnen zwembad hoor). Alle ingrediënten voor een leuke meivakantie zijn aanwezig. Woensdag kom ik weer terug, maar dan is het hele gebeuren nog lang niet afgelopen! Een Meidendag met al mijn vriendinnen, frisdrank en een hoop lekker eten. Gevolgd door het feest ‘Nacht van Oranje’. Nog in die zelfde week gaan we een dagje met het gezin naar bobbejaanland. Pff mijn hoofd begint te tollen als ik er aan denk. Overvol met allemaal leuke dingen en ik hoef ze niet langer te missen!

Dus hé zon kom maar op! (Guus Meeuwis- hé zon)

Xxx Marije

21-04-09

NaaldVoor alle mensen die 5 of meer keer nodig hebben om raak te prikken!

1. Zeg nooit dat het pijn gaat doen, dat voel ik zelf wel en wat positieve mentale steun zou fijn zijn

2. Vergeet het veel te strak omgedane bandje niet los te doen als de naald erin zit (wel zo armvriendelijk)

3. Voor je eigen veiligheid, doe het dopje niet terug op de naald wanneer je hem gebruikt hebt

4. Ga alsjeblieft niet zitten wringen als je totaal naast een bloedvat hebt geprikt

5. Ga dan ook niet raar kijken als ik zeg dat ik het wel voel

6. Haal na twee keer mis prikken dan maar een andere zuster,Hopelijk doet die het beterx85

Ik voel me nu wel een beetje een zeur haha. Gelukkig na vijf keer prikken zaten beide vloeistoffen erin en kon het hartonderzoek beginnen. Twee keer twintig minuten stil liggen. Het eerste onderzoek zit er dan op. Even wachten voor de longfoto. Die ging helemaal goed, zo klaar. Na het onderzoek ben ik met pa Leiden ingegaan. Wachten, wachten. We zijn om de tijd wat te doden maar wat winkeltjes gaan kijken. Ook tussen door nog even een lekkere clubsandwich gegeten. We waren helemaal klaar voor de uitslag, in ieder geval voor een goede uitslag. In de wachtkamer voor oncologie moesten we nog meer wachten. Volgens mij kan op die plek iedereen in een uur helemaal psychisch afgeslacht worden. Helaas duurd het wachten daarvoor altijd net lang genoeg. Sommige zie je wit wegtrekken, maar dit keer hielt ik mijn hartslag nog wel net onder de 300. Lianne zat naast me en we babbelde de tijd vol. In het kamertje ging het snel. En ja hoor, alles goed! Opgelucht verlaten we het ziekenhuis. Ik heb geprobeerd het zo kort en bondig mogelijk te vertellen, want in totaal zijn wel 10 uur onderweg geweest, slik.

Xxx Marije

20-04-09

Mijn kleren zitten niet goed. Ik ben moe. Kan me absoluut niet meer concentreren. De leraren boeien me niet en als mijn haar dan volgens internet ook nog maar een millimeter te zijn blijken gegroeid in de afgelopen drie dagen dan heb ik het helemaal gehad.

Ik ben op de bank gaan liggen en heb de tv aangezet. Geen huiswerk, geen oefeningen, gewoon even ik, de tv en een heerlijk groot glas spa fruit met ijsklontjes!

Het is weer zo ver. Uitslagen, onderzoeken en foto’s. Het zorgt voor een overmaat aan denk werk en de nodige stress. Het is gelukkig pas vandaag begonnen. De vorige keer heb ik zo’n twee weken wakker gelegen. Aangezien het feest van afgelopen weekend zal ik vannacht ook wel slapen, maar dan wel met de nodige rillingen.

’t Programma voor morgen:

1. Ejectie fractie: (hartonderzoek) omdat ik een paar maanden een veel te hoge hartslag heb gehad best wel spannend.

2. Thorax foto: (foto van de longen)

3. Als laatste een gesprek met de Orthopeed en de Oncoloog.

Ik verwacht de dag net zo te kunnen afsluiten als bij de vorige onderzoeken. Helaas is nog niets zeker.

Xxx Marije

18-04-09

LeidenOp naar Leiden. Niet om daar weer ziek te zijn en in een bed te liggen, niet om daar weer onderzoeken te ondergaan, maar om het eens van een andere kant te bekijken. Om me eraan te herinnen dat ik weer terug ben in het leven en zeker weer over de toekomst na mag denken. Op naar de informatiedag van geneeskunde.

Vooral veel informatie. Een patiëntendemonstratie en de Co-assistent werd grondig ondervraagd. Alsof ik die nog nooit gezien had? hah. Voor het eerst voelt het eindelijk goed dat ik al een in het ziekenhuis heb gelegen, dat ik alles ondergaan heb en al veel geleerd. Je hoeft me niet meer uit te leggen wat een grote visite is. Hoe een lichamelijk onderzoek wordt uitgevoerd of hoe artsen je vragen stellen. Er is zeker ook nog héél veel om bij te leren, vandaar de opleiding geneeskunde. Het liefst zou ik al die mensen een leven geven. Ik zal ze laten zien dat het niet voor niets is dat ik nog leef.

Xxx Marije

13-04-09

Een druk weekendje. Heerlijk weer, binnen ken ik het nog altijd door en door, dus alle redenen om naar buiten te gaan. Donderdag een schoolfeest gehad. ’t Blijft toch anders feesten nu ik nog zo goed op mijn lichaam moet letten. Het gaat al wel makkelijker als met carnaval. Ik ben steeds blij als ik vooruitgang bij mezelf merk( al gaat het nog wel altijd veel te langzaam voor mijn gevoel). Zaterdag zijn we naar Ieper gereden. Eerste wereld oorlog verhalen, loopgraven. Dat is weer een heel ander wereldje. Zondag paaseitjes zoeken bij opa en oma en vandaag langs de baan gezeten op de tennisbaan. Het ging eigenlijk net zo snel voorbij als dat ik het nu vertel. Leuke tijden gaan snel en dit waren zeker een paar mooie dagen.

Morgen nog een dagje lekker de stad in om te shoppen, daarna toch echt weer naar school. Het is nog altijd leuk hoor met mijn vriendinnen en je hebt er wat mee te doen. Maar al die veranderingen die zich dit jaar gaan introduceren heb ik het toch zwaarder mee dan verwacht. Een hele andere Marije, niet alleen in de spiegel. Nog maar weinig dingen zijn hetzelfde. En dat voel je elke keer.

Xxx Marije

Dinsdag 4 maart 2008

Everything_434_3Papa en mama zitten naast mijn bed. ‘Het vervoer’ komt me zo halen voor een minioperatie. Mijn port-a-cath wordt er vandaag ingezet (een apparaatje wat aangeprikt kan worden om de chemo door te geven, zodat mijn bloedvaten in mijn armen gespaard blijven) Volgens papa moeten we een moment kiezen waarop we kunnen zeggen dat ik beter ben. We weten nog niet wat de toekomst ons gaat brengen, wat voor gesprekken en onderzoeken we nog gaan krijgen. Maar als dit alles goed verloopt dat moet mijn port-a-cath er op een gegeven moment toch echt weer uit. Het is daarom ook dat symbolische moment dat we kiezen voor mijn beter zijn. Vandaag was die dag:

06-04-09

Everything_462Vroeg uit mijn bed. Voor zo’n heerlijk dagje ziekenhuis, waarbij je van te voren al weet dat er wel weer het een en ander mis zal gaan. Rond elf uur waren we in Leiden. Kwart over twaalf het eerste onderzoek, de CT-Scan van mijn bekken. Nog even lekker in het zonnetje gezeten met mama. Genoten van een stad die nog moest ontwaken. Het zou te mooi z
ijn als we al gelijk om kwart over twaalf werden geholpen met de CT. Vandaar 35 minuten uitloop. Met nog een scan die overnieuw moest omdat ze er te weinig op hadden gezet, kwamen we helemaal in tijd nood. En als ze dan nog de goede afdeling op het kaartje hadden geschreven voor het volgende onderzoek was dat misschien nog niet zo heel erg geweest. Maar ja stressen in het ziekenhuis daar heb je alleen je zelf mee. Zo werden we gelukkig toch nog om kwart over drie geholpen (een uur na afgesproken tijd).

De verdoving is het ergste. Nou kan ik wel tegen bloed en een operatie, maar toch ben ik het liefst niet bij als het om mij gaat. Helaas geen keus, een plaatselijke verdoving. De port-a-cath heb ik meegekregen in een doosje. Het is het symbool voor het afsluiten van al mijn chemokuren. Een mooi moment om even bij stil te staan. Toen ik het ziekenhuis uit liep met de port-a-cath in mijn tas in plaats van in mijn lichaam, viel al de stress van vandaag ineens van me af.

Xxx Marije

04-04-09

LordHet gaat om de weg die je aflegt. Het moment dat je je doel bereikt is niet het mooiste of belangrijkste punt in je leven. De film van Frodo eindigde op het moment dat de ring was vernietigd, zijn doel. De film ging echter om de weg daar naar toe. Kennelijk is het punt waarop het doel is bereikt, niet het belangrijkste om over te vertellen. De obstakels, de droevige momenten en zeker ook de mooie, die je tegen komt op weg naar je doel, daar wordt over verteld dat is belangrijk. Je begint niet met leven als je op je 80e ontdenkt dat je ook je laatste doel, oud worden, hebt bereikt. Nee, ons leven bestaat uit de weg naar dat doel. Ik denk dat veel mensen dat vergeten. living while running

Vanochtend ben ik met mijn vader gaan golven. Linkshandig, vanwege mijn heup. Toen zelfs de trainer me een compliment gaf over mijn slag begon ik er echt lol in te krijgen. Een nieuwe sport. Tennis kan ik zeker niet vergeten, maar iets waarin ik nog echt kan groeien zou voor mij wel beter zijn. Ook qua sport zijn er voor mij nog altijd mogelijkheden, dus daar klamp ik me dan maar aan vast. Woensdag krijg ik mijn eerste golfles om te kijken of dat het echt wel wat voor me is. Wel spannend weer een hele nieuwe weg. Als blijkt dat dit echt is wat ik wil, zal ik er ook hier alles proberen uit te halen.

Xxx Marije

30-03-09

Ik droomde. Ik droomde dat ik het racket weer in mijn handen had. Dat ik mijn versleten tennisschoenen nog één keer had aangetrokken. Mijn tas had gepakt en op de fiets was vertrokken naar die nog altijd vertrouwde tennisbanen. Ik droomde dat ik de sterren van de hemel speelde, dat ik weer plezier had en nog één keer kon winnen. Ik droomde dat ik nog een keer op de tennisbaan kon staan met benen sterker dan die van Federer (sterker dan die van Nadal dat kan natuurlijk niet).

Tennis_2En gisteren, Ja gisteren. Is een deel van mijn lang na gestreven droom uitgekomen. Ik stond er. Met mijn oude tennisschoenen, mijn racket in mijn handen. Ik dacht dat ik het niet zou kunnen, er mentaal aan onderdoor zou gaan. Want ik weet ook dat het echte tennissen 1,5 jaar geleden voor mij is opgehouden. Maar het voelde goed. Het voelde zoals vroeger. En na en jaar niet tennissen blijk ik de bal echt nog aardig goed te slaan ook. Eindelijk weer even terug in de tijd.

Hoe een spelletje zo belangrijk voor je kan worden?..

Mijn eigen spelletje, mijn eigen wedstrijd.

Spelen alsof je leven ervan afhangt.

(foto: Ik in actie in 2007)

Xxx Marije

28-03-09

WolkenNormaal zou ik vandaag de gehele dag achter mijn studieboeken hebben gezeten. Denkend aan al die dingen die ik buiten in het zonnetje zou kunnen doen. Maar wat is normaal in mijn geval? Als ik zoals normaal vertrouwd had op mijn eigen lichaam dan was ik er nu niet meer geweest. Tijd dus om eens niet normaal te doen. Mijn studieboeken aan de kant te schuiven, mijn fiets te pakken, I-pod op en maar eens kijken waar ik vandaag uit ga komen.

Heerlijk van die ‘Hier en nu’ ideeën. De wolken, de weilanden, de zon. Alles wat ik zie lijkt mooier te zijn dan vorig jaar. Intenser en echter. Om mijn fantasieën op de vrije loop te laten (daar waar ik zo van hou) is een muziekje op de achtergrond noodzakelijk. Dan komen de mooiste dingen tot leven.

Xxx Marije

23-03-09

AlanineScheikunde. Ik heb er de afgelopen weken lang aangezeten met mijn vader. Het ene vage woord na het andere. Alanine, leucine, asparaginezuur. Vandaag had ik proefwerk. Ik weet ook wel dat stof die een gemiddelde vwo leerling in een jaar krijgt, dat ik die niet in drie weken kan leren. Ik heb in ieder geval mijn best gedaan, hoewel ik weet dat ik waarschijnlijk volgende week een heel laag punt terug krijg ben ik toch wel beetje trots dat ik daarvoor niet ben weggebleven.

Afgelopen weekend was het feest. Mijn zusje was jarig. Zondag nog gezwommen en gefietst + het nodige leerwerk. Ik mag zeker niet meer klagen dat ik niets te doen heb.

Maar ook zonder het ziekenhuisbed in de kamer heb ik nog wel wat verslavingen eraan over gehouden. Vanavond komt namelijk Grey’s Anatomy weer op tv en dat mag ik echt niet missen!

Ook mijn haartjes hebben gelukkig het leven terug gevonden. Ze beginnen al flink te groeien. Ik gok op de kleur donkerbruin en waarschijnlijk krullen, maar om dat zeker te weten moet ik nog even wachten tot dat het wat langer is.

Xxx Marije

De foto’s staan op mijn weblog! Om ze te bekijken hoef je alleen maar de pagina ‘Foto’s Wensdag!’ aan te klikken. Gisterenavond heb ik ook nog een Fotoboek en een reuze foto van mij en Nadal gekregen. Als je deze een keer wilt komen bekijken ben je van harte welkom.

16-03-09

De Banden van mijn fiets worden nog even extra hard opgepompt. De kruk wordt bij mijn vaders fiets achterop gebonden. Nog even voorbij de auto’s en ik zit. Eindelijk zit ik weer op mijn oude vertrouwde fietsje. De modder van de ritten over de landweggetjes naar school zit er nog altijd op. Zelfs de scheve trapper, die twee jaar geleden bij een valpartij krom was komen te staan, is nog altijd aanwezig.

Gisteren ben ik Lekker in het zonnetje een eindje weesten fietsen. Het was al weer lang geleden dat ik had gefietst. Zeker een half jaar. Gelukkig verleer je dat soort dingen niet. ik kon het ook nog altijd.

Eigenlijk heb ik bij het fietsen helemaal geen last van mijn been. Met mijn conditie is het ook al wel aardig gesteld. Heen en terug hebben we toch zo’n 8km gefietst. Misschien heeft de hometrainer daar ook wel wat aan bij gedragen.

Xxx Marije

14-03-09

Google. Kijken of dat ze daar misschien nog wat weten. De boekjes van het ziekenhuis over hoe door te leven na kanker heb ik allemaal al gehad. De websites + rouwsites heb ik ook al gezien. Toch is er nog geen één die duidelijk antwoord kan geven. Verder dan, bij iedereen is het anders komen de meeste niet. Ze stoppen bij waar ze genezen zijn. Dan voel ik me net zo’n Frisia reclame, stoppen op het moment waar iedereen denkt gelukkig te
zijn, maar wat gebeurd er werkelijkx85 ?

In mijn situatie is zeuren te makkelijk. Ik hou niet van makkelijk. Het zijn ook nog altijd de makkelijkste sommen bij wiskunde die ik fout doe, tot ergernis van mezelf. Bestaat er dan misschien een formule voor geluk? Hayat had toen ik haar voor het eerst ontmoette 90% kans om helemaal te genezen, ik 60. Ik prees haar gelukkig, maar toch waren het mijn uitslagen twee weken geleden die goed waren, die van haar niet. en weer zo’n mes in je hart. Alsof het daar binnen nog niet kapot genoeg was. ben ik dan echt een soort Frisia reclame? Als ik me weer eens verdrietig voel of als iemand dingen gezegd heeft die ik liever niet wil weten dan pak ik mijn beer en druk haar zo hard mogelijk tegen me aan. Dan troost ik haar en vertel haar hoe mooi ze is, zelfs met tranen in haar ogen. Met het lied mensenkind (waar ik sinds kort helemaal verslaafd aan ben) droom ik dan langzaam weg naar nog één onbeschadigde ik. Met maar één zin in mijn hoofd:

’t Komt wel goed, schatje!

Xxx marije

9-03-09

Zwemmen. Een paar weken geleden wist ik nog niet eens zeker of dat ik het ooit nog wel zou kunnen. Zou durven. Gelukkig zelfs met een bikini zijn de littekens en rare indeukingen redelijk goed bedekt. Na wat instructies van hoe zwemmen ook alweer moest, ging ik eigenlijk gewoon even hard als alle anderen. Mijn orthopeed Dr. Dijkstra heeft gezegd dat als ik ga zwemmen het revalideren waarschijnlijk beter en wat sneller zou gaan dan als ik alleen op land zou oefenen. Vandaar dat ik vanaf nu ook twee dagen per week in het zwembad te vinden ben. De revalidatie kan voor mij niet snel genoeg gaan.

Mijn been is nog altijd wel een minpuntje. Rennen kan ik wel vergeten. De Orthopeed prof. dr. Thaminio zei het net zo snel en net zo zeker als dat ik het hier nu opschrijf. Ik was maar al te blij dat alles goed was met mijn longen dus geen reden voor sipdoenerij. Na echter er wat langer over na gedacht te hebben is het wel aardig k*t (sorry beter kan ik het niet uitdrukken). Er zijn teveel zinnen die ik nu op lijstje moet zetten van “dingen die ik nooit meer kan doen” . Toch ben ik ergens nog wel heel blij dat als ik goed oefenen ik waarschijnlijk nog wel helemaal zonder kruk kan lopen, al voelt het soms niet zo. Maar de laatste maanden heb ik te veel mensen voorbij zien komen die ook dat nooit meer kunnen.

Met mijn vermoeidheid gaat het eigenlijk de laatste dagen wel goed. Ik had op sommige dagen gewoon weer net zo vol gepland als dat ik vroeger altijd deed en tot mijn verbazing kon ik alles wat ik voor die dag had staan ook gewoon doen. Lekker geshopt met mijn vriendin Daniëlle, familiebezoek, mijn huiswerk af en het vele oefenen met mijn been. Een van de weinige keren dat ik weer echt met een voldaan hart ging slapen.

p.s. *volgende week maandag komen Erika en Marjolein van Doe Een Wens op bezoek, dan krijg ik ook alle foto’s en zal het niet lang meer duren voordat ze op mijn weblog staan

Xxx Marije

03-03-09

We rijden met dezelfde auto, naar hetzelfde ziekenhuis om dezelfde arts te spreken net als vorig jaar. Ik heb expres nu vrolijkere kleren aangetrokken. Er moet toch iets zijn om het geluk wat af te dwingen? Rond twaalf uur komen we aan bij radiologie om de X-thorax te maken( foto van mijn longen). Ik sta niet ingepland. Wel voor het bekken, dat wordt dan ook meteen gedaan. Maar voor de longen, daar wisten ze niets van. Na wat heen en weer te hebben gelopen van de poli Oncologie naar de balie van radiologie willen ze dan toch eindelijk de aanvraag voor ons gaan schrijven. Het zou handig zijn geweest als ze die twee afdelingen naast elkaar hadden gemaakt. Maar nee hoor. Totaal aan de andere kant van het ziekenhuis. De foto zelf was gelukkig zo gemaakt. Daarna zijn we wat gaan eten in een restaurant buiten het ziekenhuis. Eten met mij in het ziekenhuis heeft nog niet zo veel zin. Weinig kans dat er ook maar iets op gaat van wat er op mijn bordje ligt. En dan begint het wachten. Wachten in een volle wachtkamer, vol met mensen waarvan je de angst van hun gezicht kan aflezen. xc9én meisje ken ik. Dat is Lianne. Ik heb naast haar gelegen de eerste kuur . Daarstraks bij het maken van de X-thorax heb ik der ook al gezien, toen hebben we wat gekletst en uiteindelijk de msnadressen uitgewisseld.

Mijn naam wordt geroepen en we nemen plaats in weer zo’n akelig wit kamertje. Ik weet dat de volgende zin die hij gaat zeggen mijn hele leven weer totaal over hoop kan gooien. Meestal vraag ik mezelf af wat nou het ergste is dat kan gebeuren? Daar wil ik nu toch liever echt niet aan denken. Gelukkig is dit niet zo’n dag waar als je nachtmerries uitkomen. De foto ziet er goed uit. Alles nog altijd schoon. Dr. Thaminio onderzoekt mijn heup en verteld me dat ik vanaf nu totaal mag gaan belasten. Dat betekend dat ik mag gaan proberen zonder kruk te lopen. natuurlijk moeten mijn spieren dat wel aankunnen dus ik kan weer hard gaan trainen de aankomende weken. Vol opluchting rijden we die namiddag naar huis. Veel en veel vrolijker dan vorig jaar!

Xxx Marije

2-03-09

Het lukt me niet om me te concentreren. Achterstanden van een jaar of langer staan op mij te wachten, maar mijn hersenen weigeren wat te doen. Vandaag ben ik weer naar school geweest. De vier uur die ik had gingen redelijk goed. Er gebeurd gelukkig bij sommige lessen niet heel veel dus dat kan ik dan mooi volgen. De momenten van practicum en proefwerken wil ik me het liefst verstoppen. Gewoon zodat ik niet op val en niemand het dan ook merkt als ik domme fouten maak. Daar kan ik zo van balen! Hoewel ik hier zit met een wiskunde boek voor me dat me dreigend aan zit te kijken hoop ik toch dat vandaag zo lang mogelijk duurt. Morgen namelijk ziekenhuis. Als ik ergens geen zin in heb.. Mijn eerste controle. Een longfoto om twaalf uur en daarna een gesprek met mijn Oncoloog Dr.Kroep en Orthopeed Dr. Dijkstra. Het is vooral de uitslag van de foto die het zo verdomd spannend maakt. Ik hou het er maar bij dat dat de reden is waarom ik al mijn “interesse” voor wiskunde ben verloren.

Xxx Marije

24-02-09

496773573_5_tgfi_2Afgelopen, uitgefeest. Carnaval ’09 is voor mij voorbij. Of ik genoten heb, zeker wel! Na 6 maanden eindelijk weer kunnen feesten dat is niet een gewoon moment. Twee avonden ben ik geweest. twee driekwartavonden. Tot ongeveer 1 uur heb ik het volgehouden. 496768900_5_hlbq_2Als ze mijn benen niet met schroeven hadden vast gezet waren ze er zeker wel afgevallen. Zo lang ben ik niet gewent om te staan. Gelukkig gaat het nu weer gewoon goed, voel ik me waarschijnlijk beter dan alle andere carnavallers want die hebben er (bijna) vier zware feestavonden opzitten.

Vanaf nu kan ik weer gewoon rustig gaan trainen. Mijn volgende echt doel is de Ierland reis. Om daar zonder kruk naar toe te gaan. Volgende week dinsdag heb ik de eerste controles is het ziekenhuis. Ik ben al best wel zenuwachtig. Beter kan ik nu eerst nog maar even lekker gaan genieten van de vakantie. Morgen weer fysiotherapie, oeps! Donderdag gaan we naar de muscial Dirty Dancing en Zaterdag de verjaardag van mijn vader vieren. Daarna zien we wel weer verder..

Xxx Marije

19-02-09

Carnaval. Ik weet niet waarom het dit jaar zoveel meer voor me betekend dan andere jaren. Carnaval is na de operatie het enige naaruitkijkpunt geweest wat ik had. Na zo’n 6 maanden moet je immers toch wel kunnen lopen? Ik heb me er zo erg op verheugd. Vlak rond de jaar wisseling, toen bekend werd dat ik nog wel even op krukken z
ou lopen, heb ik mezelf consequent verteld dat ik niet kon gaan. Het deed wel pijn, maar het leek me beter om tegenvallers in de toekomst te voorkomen. Nu twee dagen voor carnaval weet ik dat ik wel ga. Niet alle dagen, misschien maar heel even, in ieder geval tot ik het vol hou. Er is immers hoop en alleen dat betekend al heel veel voor mij.

Mijn outfit heb ik pas deze week uitgekozen. Het wordt niet zo heel veel boeiends. Een hawaiketting, een shirt, misschien een kortbroekje wat ik nog over heb van de tennis. Mijn vriendinnen hebben er allemaal wel hard over na gedacht. Daar was bij mij helaas geen tijd voor. Ik ben al zo blij dat ik weer even kan gaan feesten. Ik wil op zich best die “wieheeftzichhetmooistverkleedprijs” laten schieten haha

Loesje_na_2Ik ben deze afgelopen week al drie dagen naar school geweest. woensdag werd ik ineens heel moe. Misschien was ik in een andere week nog wel gewoon gegaan, maar met carnaval in zicht wil ik geen enkel risico lopen! elke avond kijk ik even met mijn vader naar de vakken die ik nog niet snap. Wiskunde, scheikunde. Al de stof die ik vorig jaar gemist heb moet er in groten lijnen nog wel even in, wil ik ook dit hoofdstuk gaan snappen.

Volgende week carnavalsvakantie. Hopelijk heb ik de week daarna de ergste vermoeidheid van de chemo wel achter de rug en kan ik steeds meer fysiek uit gaan breiden. Oo en ik hoop zo dat mijn haar heel snel gaat groeien!

Xxx Marije

16-02-09

Eigenlijk zou ik nou in bed moeten liggen. Waarschijnlijk flink misselijk, moe en met een etensachterstand van vier dagen. Maar ik lig er niet! Ik ben vandaag gewoon weer naar school geweest. Ik zat vandaag gewoon in de klas te luisteren naar een les van een van mijn vele leraren. Praten over gewone onderwerpen. Balen van gewoon huiswerk. Ik loop nog wel met een stok door de school. Dat is dan misschien nog een van de weinige dingen waaraan je me zou kunnen onderscheiden van de rest. Oké natuurlijk heb ik nog wel een schoolachterstand van een jaar en moet ik na een halve dag school toch echt weer even thuis gaan bijkomen, maar vanaf de buitenkant zou je dat niet zeggen.

Vanmiddag weer na de fysiotherapeut. Het gaat goed. Steeds een stapje verder. kleine stapjes. Soms te kleine stapjes al zeg ik zelf. Ondanks de drie maanden in bed liggen is mijn geduld dat ik voor iets kan opbrengen nog niet echt gegroeid.

Vanmiddag gaan we ook mijn gesigneerde T-shirt inlijsten. Hij komt boven mijn bureau te hangen. Vrijdag zijn we nog een keer naar het Abn-Amro tennistoernooi geweest. Nadal weer zien spelen? Mijn week kon echt niet meer kapot. Zondag kon die het helaas niet winnen. Het deed pijn toen ik zag dat hij de wedstrijd moest laten schieten vanwege een knieblessure. Maar mij maakt het niets uit, met of zonder knie, winnen of verliezen. I will always be your fan!

Xxx Marije

12-02-09

Logo_3Zou jij het kunnen geloven als er ineens een Limo voor je deur staat met twee vrouwen erin die zeggen dat het jou dag is? De fotocamera mee en vol spanning stapte ik de limo binnen. Ik had geen idee van wat er ging gebeuren. De limo alleen was al geweldig. Mooi afgewerkt, lekkere stoelen, glimmende lichtjes, een tv en muziek. Om ervoor te zorgen dat ik me zeker niet zou vervelen kreeg ik nog nieuwe tijdschriften en twee zakken snoep. Maar ik verveelde me echt niet! Als ik klaar was met de auto van binnen te bewonderen dan waren er nog genoeg mensen op straat die zorgde voor lachwekkende verbaasde gezichten als de limousine langs reed.

Nadal_030In Rotterdam stopte we midden in het winkelcentrum. Voor de esprit winkel bleven Marjolein en Erika (de wensvervullers van Doe Een Wens) staan. “bij een speciaal moment horen nieuwe kleren dus jij mag hier een gehele nieuwe outfit gaat uitzoeken”. Met een open mond vol verbazing stond ik daar midden in Rotterdam. Wat! Ik heb verschillende outfits aangehad en uiteindelijk had ik de leukste gevonden. Een riem, sjaal en schoenen kreeg ik er nog bij alsof het niets was. Vol trots liep ik terug naar de Limo die ons weer naar het volgende adres zal brengen. Volgens Marjolein en Erika was dit slechts het begin, maar dat kon ik nauwelijks geloven.

Nadal_032De tweede stop was bij de zaak van Rob Peetoom. Een bekende stylist in Rotterdam. Mijn haar en make-up zou hier gedaan worden. Voor het eerst spraken mijn ogen weer en voelde ik me mooier dan heel Rotterdam. Ik kreeg nog een boekje mee met alles erin wat ze hadden gedaan, zodat ik het thuis nog een keer kon herhalen. Yeah right als ik eerst drie jaar op cursus heb gezeten, zo mooi als toen, krijg ik het echt niet meer!

De Limousine stond weer klaar en het was al tegen de avond dus onderhand wel tijd om een hapje te gaan eten. Veel honger had ik eigenlijk nog niet, ik was nog altijd van stomheid geslagen van wat er zich vandaag allemaal afspeelde. Gelukkig toen ik Hotel New York binnenstapte begon mijn maag toch wel te knorren. Aan alle kleine details was gedacht en op zelfs de placemats stond de tekst “Welkom Marije, veel plezier vanvond!” Ik had mijn eten nog niet uitgekozen of de volgende verrassing stond al op mij te wachten. Ik let even niet op en ineens staan Daniëlle en Anouk voor me. Ze droegen een T-shirt met Nadal erop. Ik heb echt geen woorden voor dat geweldige moment. Voor mij was ook een shirt en ze vertelde me dat ik vanavond Nadal zou gaan ontmoeten. Dat kan niet dacht ik nog. Dat kan echt niet. Steek een vork in hand, knijp me super hard, maar ik weet zeker dat dit een droom is!

Nadal_034Alsof ze nog niet voor genoeg hadden gezorgd had Doe Een Wens ook nog een boek “Toys voor Boys’ voor Nadal gekocht. Ik mocht hem dat gaan geven. Met Danielle en Anouk heb ik nog een leuke tekst bedacht om er in te schrijven, zodat die me echt niet zou vergeten. Na het eten gingen Daniëlle en Anouk helaas weer terug naar huis en ging ik verder met de limo op weg naar Ahoy-Rotterdam.

V.I.P. plaatsen hadden we. Als ik recht vooruit keek, zat ik nog geen 10 meter van Robin Haase vandaan. Ook Wennemars zat dicht bij, maar ik kwam maar voor één iemand en dat was Nadal! Bolelli, een speler die ik op Roland Garros vorig jaar ook had zien spelen, was een sterke tegenstander waar Nadal het tegen op moest nemen. Een harde service zorgde ervoor dat die steeds weer uit de problemen kwam en het een spannende partij werd. Ik ben altijd voor Nadal maar dit keer heb ik extra hard lopen klappen. Blijkbaar genoeg want Nadal wist te winnen in drie sets met 4-6/ 6-2/ 7-5

Nadal_047Na de wedstrijd werden we meegenomen door Vincent (een media assistent) naar de persconferentie van Nadal. Heel veel heb ik er niet van verstaan, maar het was geweldig om dat een keer mee te m
aken en om zo dicht bij Nadal te zitten. Na de persconferentie werden we meegenomen naar een gang waar ik dan de Meet en Greet met Nadal zou hebben. Hij kwam snel aangelopen en voordat ik het wist drukte die drie zoenen op mijn wang. Het enige wat toen door mijn hoofd ging was ‘aaaaaaaaaaaa ik heb met Nadal gezoend!!’ ik gaf hem het boek. Hij was verrast en lachte blij. Hij vroeg nog hoe het ging en wat ik van de wedstrijd vond, daarna nog snel een handtekening en een paar keer op de foto en hij moest weer verder. als ik niet op krukken had gelopen had ik daar ter plekken een vreugde dansje gedaan.

Na afloop hebben we nog wat gedronken en legde Vincent uit hoe het nou allemaal een beetje te werk gaat met de spelers en de pers. Rond kwart voor twaalf stond de Limo buiten weer op ons te wachten. En met een glas champagne in mijn handen zijn we weer naar huis gereden.

Nadal_056’s Avond in bed was ik te moe om alles wat er gebeurd was goed tot me door te laten dringen. Alleen wist ik niet of dat ik nou nog wel kon gaan slapen, dit is toch al een droom! Een droom die uitkomt door de stichting Doe een wens. Ik bedankt ze met heel mijn hart voor deze fantastische dag. Maar zonder Brigitte zouden ze nooit op het idee zijn gekomen. Daarom misschien nog wel meer bedankt Brigitte voor deze onvergetelijke momenten.

(we hebben nog maar 12 foto’s van de in totaal 305 die er gemaakt zijn die dag. Over twee of drie weken krijgen we de andere binnen en dan zal ik een speciale pagina aanmaken waar je de leukste foto’s nog kan bekijken)

Xxx Marije

08-02-09

Ik loop met één kruk. Soms het hele park door, de andere keer naar het dorp en terug. Ik sta weer zingend in mijn kamer en heb zin in morgen. Ik voel meer dan ooit dat ik leef en denkend aan al die leuke dingen die ik nog ga doen verschijnt er steeds een lach op mijn gezicht.

Toch voelde ik me vrijdagavond weer even ellendig als een paar maanden geleden. Wat doe jij op vrijdagavond? Al mijn vriendinnen gingen feesten, gingen genieten, gingen even al hun zorgen vergeten. Ik niet. Ik zat thuis achter mijn computer te wachten tot dat er misschien nog iemand online zou komen die ook niet ging feesten. Die mij zou vertellen dat het vast heel saai zou worden, dat het thuis vast veel leuker is en dat het maar goed is dat ik niet was gegaan. Die persoon bleef helaas uit.

Berg op, berg af. Als je het de zusters zou vragen zouden ze zeggen dat het door de chemo komt. Ik ben ondertussen wel wijs genoeg om te weten dat het niet zo is. Dit is leven Marije, welkom back!

Xxx Marije

05-02-09

Uitslapen tot tien uur. Zappen net zolang tot dat je denkt eindelijk een toonbaar programma gevonden te hebben. In je pyjama tot dat het opnieuw donker is of naar de stad terwijl eigenlijk iedereen op school zit. Het kon allemaal. Niets was te gek als ik eindelijk ik mijn goede week zat.

Morgen ga ik weer naar school. Als ik morgen de school binnen stap is dat een soort nieuw begin. Helaas is dat alleen maar een gevoel. Op school zijn ze namelijk de afgelopen maanden wel gewoon doorgegaan. Hebben ze stof geleerd, proefwerken gemaakt. Het is voor mij slechts abracadabra. Het zal nog wel een tijdje duren voordat ik weer helemaal naar school kan. Halve dagen zijn voor mijn nu al zwaar genoeg. En hoewel ik het eigenlijk liever niet toegeef is mijn lichaam aan het einde van de dag toch echt uitgeput.

De leuke dingen komen nu gelukkig ook weer om de hoek kijken. Ik kan me nog goed herinneren dat ik daar in mijn bedje naar lag uit te kijken. Nu is het zo ver, niet meer gebonden aan een ziekenhuis leven. Het is moeilijk de dingen te doen waar je zo lang naar verlangt hebt. Zaterdag naar oma’s verjaardag. Zondag familie bezoek. En dan volgende week komen de dingen in beeld waar het vorig jaar allemaal nog begon. Het abn-amro tennistoernooi, waar ik heen ging toen we net te horen hadden gekregen dat er iets in mijn bekken zat. Carnaval waarna ik ziek werd en het ene schokkende moment na het andere plaats vond. Dit jaar beleef ik ze opnieuw, met een heel verleden achter me. Zou ik er nog zo van kunnen genieten als vorig jaar? Misschien geniet ik nu wel veel meer of zal er altijd in mijn hoofd rondspoken, wat hierna.. als ik maar niet ziek wordt

(klik op de afbeelding in het scherm voor de muziek)Xxx Marije

2-02-09

Doe_mr_017_2Gisteren kreeg ik ineens een ingeving. Het is normaal om niet ziek te zijn. het is normaal om je niet ziek te voelen. Vanaf nu wordt ik niet meer ziek en zal dat normaal zijn. echt raar, dat normaal zo vreemd kan voelen, zo onwerkelijk kan zijn. mijn botpijn is voorbij en nu is het officieel. Ik wordt niet meer zo ziek als dat ik me de afgelopen maanden gevoeld heb. Als dat ik me de afgelopen weken gevoeld heb of de afgelopen minuten toen ik nog wel last van botpijn had. Het is voorbij. Haha zou iemand dat even voor me willen herhalen?

Gisteren ben ik met Daniëlle, mijn ouders en zusje naar de film geweest. Het was eigenlijk niet echt om iets te vieren, maar zo voelde het wel. Het was ook uitgerekend het moment dat ik in de bios zat toen ik mijn ingeving kreeg. Ik was in de pauze net heel snel naar de wc gelopen, de trapjes af met een kruk. Ik was even weer net zoals iedereen en het gevoel dat je dan weet dat je nooit meer terug hoeft naar ziek. Dat is onbeschrijfelijk.

Verder kan het voor mij niet snel genoeg gaan. Ik heb een schema gemaakt voor op de hometrainer. Het is een zwaar trainingschema maar ik ben van plan me er helemaal aan te houden. Carnaval is mijn volgende doel. Misschien een iets te groot doel, maar carnaval zal mijn prijs zijn mocht ik toch winnen. Vanmiddag zal ik ook weer naar de fysiotherapeut gaan. Het is heerlijk daar binnen te lopen en te weten dat bij elke stap die je zet je niet meer terug hoeft. Zulke dingen zijn nog zo onwerkelijk dat ik mezelf steeds meer af begin te vragen of dat ik het echt wel door heb?

(de bijgevoegde afbeelding is een foto van de laatste keer thuiszorg)

Xxx Marije

31-01-09

Ik ben alweer bijna een week uit het ziekenhuis en zoals gewoonlijk gaan nu de andere klachten zich voordoen. Mijn keel wordt droog, tandvlees gaat kapot, mijn darmen gaan protesteren. Als toppunt hebben dan nu ook echt al mijn wimpers en wenkbrauwhaartjes het begeven. Net alsof ze deze laatste kuur er nog even extra hard in wilde stampen. Gelukkig heb ik na de afgelopen kuur thuis weinig last gehad van misselijkheid en mocht ik zeker niet klagen toen ik gisteren ondanks wat vermoeidheid toch al in de sportzaal kon beginnen. Maar toch is dit genoeg om me zeker een paar uur per dag flink chagrijnig te laten zijn.

Gelukkig is het Nadal gisteren gelukt de meeste pijn toch wel weg te nemen. Vijf uur heb ik achter de tv gezeten om hem te zien winnen. En hij deed het! Geweldig om zo’n wedstrijd live op tv te kunnen zien. Ik weet niet wat jullie zondag gaan doen tijdens de finale? Maar ik zit dan weer achter de tv!

Xxx Marije

28-01-09

Dit is de bedankbrief voor 11 maanden verpleging en verzorging op de Klinische Oncologie in het LUMC. Onder het genot van een heerlijke bonbon uit Zevenbergen konden de medewerkers de onderstaande brief lezen.

Voor alle medewerkers van de Oncologie, afdeling C10 van het LUMC. Neem een heerlijk chocolaatje uit Zevenbergen.

De afgelopen 11 maanden was ik met regelmatig interval te gast bij jullie. Het was niet mijn beste periode. De behandelingen waren zwaar. Ik was vaak misselijk. Maar meer nog dan de Zofran e
n Emend heeft jullie steun en goede zorg deze periode voor mij draaglijk gemaakt. Daarvoor kan ik jullie niet genoeg danken.De verpleging voorop. Jullie stonden dan en nacht voor mij klaar. Helen, Talitha, en vele andere, steeds begaan met mijn lot. Door jullie werd C10 mijn afdeling. En Wim die na ieder belletje kwam vragen wie daar nu weer lag te klagen. Ik heb die kwinkslagen gewaardeerd. Ze verlichtte de deken van vermoeidheid die over mij lag. Bedankt daarvoor.

Dr. Kroep, de zaalartsen de co-assistenten bedankt voor jullie deskundige zorg. En ook de dame van de maaltijden, die hardnekkig probeerde me op gewicht te houden. Ik was een ondankbare klant. Ik weet het. Sorry daarvoor.

De medewerkers van de pedagogische dienst, bedankt voor de luisterboeken en de hulp. Zo ben ik toch nog mooi van 4 naar 5 VWO bevorderd. De dames van het maatschappelijk werk, bedankt voor de inzichtgevende gesprekken en het delen van jullie ervaringen.

En uiteraard Marjolein, en haar collega’s van het secretariaat bedankt voor de vlekkeloze planning. Dat heeft mijn ouders vele reizen naar Leiden bespaard. En ik kon lekker internetten.Bedankt, bedankt, bedankt.

Toch hoop ik voorlopig niet meer bij jullie op de afdeling te komen. Voorlopig. Want ik wil nog steeds geneeskunde gaan studeren, zelfs meer dan ooit. En ergens in de zomer van 2015 wandelt er een nieuwe Co-assistent binnen bij jullie op de afdeling. Een knappe dame, met mooie lange donker blonde haren. Een Co-assistent die de weg al weet. Jullie zullen me niet onmiddellijk herkennen. Maar ik jullie wel. Ik zal jullie bij je naam noemen. En ik zal dan alles van jullie willen leren.

Bedankt en een dikke knuffel van Marije de Rooij

26-01-09

Vandaag 26 januari, precies 11 maanden geleden dat we te horen kregen dat ik ziek was ben ik klaar. Eindelijk klaar. Het staat groot in mijn msn naam geschreven, waarschijnlijk omdat ik het nog altijd niet kan geloven.

Mijn moeder rijd. Ik zit met mijn i-pod op naast haar en probeer alles waar ik aan denk weg te cijferen uit mijn hoofd. We zijn vandaag extra vroeg weggereden. In het ziekenhuis hebben ze weer eens wat nieuws bedacht. Nuchter voor het bloedprikken. Nu ben ik wel gewend drie dagen niets tot bijna niets te eten in het ziekenhuis, maar om daar nog maar een halve dag aan vast te plakken kost me toch wel moeite. 2,8 zijn de waarde van mijn witte bloedcellen. Als het onder de 2 komt mag je niet aan je kuur beginnen, maar bij mij staat het vast. De laatste kuur is een feit.

Na een wat misselijke avond en nacht wordt ik toch met honger wakker. Hoe zeer ik me er nog over verwonder een beker soep en een oud broodje van gisteren gaat er nog altijd in. Lang zal dat niet meer duren, dat weet ik onderhand zelf ook al wel. Rond 4 uur wordt ik weer net zo misselijk als alle andere keren en wens ik mezelf zo hard als ik kan naar huis.

Ik krijg een nieuwe kamergenote. Ze is hier voor der tweede kuur. Een lichtelijk medelij gevoel besluipt mijn lichaam als ik me bedenk dat je nu nog maar eens aan al deze ellende zou moeten beginnen. Maar die medelijden is in een klap weg als ze zaterdag avond met heel haar familie. Zeg zo’n 16 man uitgebreid een heel Surinaams buffet op gaan eten op haar bed. Hoeveel zakdoekjes ik ook om me heen heb liggen en hoeveel parfum flessen ik al leeg heb gespoten de geur wil niet verdwijnen. Gelukkig hebben de zusters het ook wel door en verhuizen me per direct naar een andere kamer. Daar kom ik naast een man te liggen die begint aan zijn eerste kuur. Best gek om daar mensen te zien liggen die nog wel hun haar hebben. Ik ben te misselijk om me goed voor te stellen, maar na een kort gesprekje wordt het me wel duidelijk dat dit een aardige man is.

De volgende dag is het voor mij alleen nog maar aftellen. Met een aardige kamergenoot gaat de tijd wel wat sneller gelukkig. Als mama en papa me dan eindelijk om twaalf uur komen halen wenst die me veel geluk en succes met alles in mijn verdere leven. Ik wens hem sterkte en hoop oprecht dat hij beter mag worden. We stellen de zusters te vrede met een grote bak bonbons en bedanken ze voor alle goede zorgen. Als ik die middag in de auto stap op weg naar huis weet ik dat ik na 11 maanden eindelijk weer thuis aan zal komen.

Xxx Marije

21-01-09

Het is mijn laatste kuur, maar zo voelt het totaal niet. Het voelt net als al die andere kuren, net zo shit, net zo stom. Ik wordt vast ook weer net zo ziek en hoop net zo erg dat het snel voorbij is. Maar dan, wat doe je dan als je thuis komt en weet dat je nooit meer zo misselijk zult worden als dat je je op dat moment voelt. Dat dit de laatste keer is dat je botpijn krijgt en de laatste keer dat je je zo ontzettend zwaar vermoeid voelt. Hoe neem je afscheid van iets wat je eigenlijk helemaal niet wil kennen? Hoe begin je weer een leven? Ik kan het me nog moeilijk voorstellen dat ik niet over drie weken weer terug geroepen ga worden naar het ziekenhuis voor gewoon mijn volgende kuur. Gewoon weer misselijk, gewoon weer moe, want alles waar ik zo’n hekel aan heb is het laatste jaar zo gewoon geworden. Mijn leven bestond tot dus ver uit series van drie weken. Ik had een week dat ik in het ziekenhuis lag, daar wilde ik gewoon niet aan denken. Dan had ik een week dat ik vooral misselijk was en moe. En daarna had ik een goeie week, waarin ik alles zou kunnen doen wat iemand die geen conditie heeft en een been waar die niet op kan lopen ook zou kunnen doen. Vanaf maandag leef ik niet meer in 3 weken series. Vanaf maandag wordt ik weer oud, mag ik weer dromen.

De totale vrijheid duurt 4 tot 6 weken. Dan wordt ik weer opgeroepen voor een bezoek aan de poli. Ze zullen dan een longfoto maken en me nog verder gaan onderzoeken. Ook krijg ik gesprekken met mijn Oncoloog en Orthopeed. Gewoon om te kijken of alles nog in orde is of dit hele shit traject niet nog een keer over hoeft. Het eerste jaar zal ik nog vaak in het ziekenhuis komen en daarna zullen de afspraakjes steeds verder uit elkaar komen te staan. Ik heb besloten om nog wel even verder te gaan met mijn weblog. De behandeling mag dan wel afgelopen zijn. van de een op andere dag ben ik niet weer net zoals vroeger. Daar gaat langer overheen en ook het revalideren met mijn been zal nog even duren. Ik vind het geweldig om te zien dat zoveel mensen met plezier mijn weblog lezen en ook ikzelf heb er veel plezier in en kan mijn verhaal goed kwijt. Ik meld dan ook met trots dat we al over de 20.000 bezoekers zitten. Dankjewel voor al jullie steun en vertrouwen in mij. Soms zijn het de kleine dingen die je nodig hebt om weer verder te kunnen. Het is ook door jullie dat ik hier nog mag zitten. Dus geef ook maar een schouderklopje aan jezelf en een hele dikke knuffel van mij, voor jullie!

Xxx Marije

19-01-09

Ik loop de school binnen. Mijn oude vertrouwde schooltje waar ik nog net geen jaar geleden gewoon elke dag naar toe ging. Waar ik lessen volgde, met mijn vriendinnen alle roddels en leuke weetjes doorsprak, waar ik tevreden was maar toch altijd nog wel uitkeek naar de vakanties. Vandaag is niet zo’n dag als al die andere schooldagen. Vandaag is zo’n dag waar ik naar uit gekeken heb, waar ik van gedroomd heb. Vol moed en goede zin loop ik de aula binnen. Mijn vriendinnen zitten er weer, aan dat tafeltje in de aula waar we bijna altijd zitten. Ik ga zitten, vertel wat me vanochtend allemaal overkomen is, we lachen wat en dan gaan we op weg naar het eerste les uur. Duits en Scheikunde hebben we voor de pauze. Bij Duits kon ik nog wel aardig mee, maar bij scheikunde zat ik met mijn mond open van verbazing naar het bord te kijken. ik wist niet dat je dat ook allemaal kon met chemische reacties? Gelukkig zorgen mijn vriendinnen voor voldoende afleiding zodat ik niet de hele tijd hoef stil te staan bij alles wat ik nog niet snap. De pauze is naast nog wat verbaasde gezichten van andere leerlingen toch weer gewoon ouderwets gezellig. Na vier uur gehad te hebben ben ik nog helemaal niet zo moe als dat ik gedacht
had te zijn. toch is het maar beter om het hier voor vandaag bij te laten. De auto van mijn moeder staat al voor school en na al mijn spullen ingeladen te hebben rijden we weer terug naar huis. Dag school, tot morgen

xxx Marije

16-01-09

Loesje_4Ik ga naar school. Ik ga gewoon naar school. Wat de artsen er ook van zullen zeggen, hoe moe ik me ook voel. Ik ben vastbesloten te doen wat ik wil. Ik ga naar school!

Dat moest natuurlijk nog wel even geregeld worden. Mijn mentor is opgebeld en de desbetreffende leraren zijn ingelicht. Maandag is het dan eindelijk zo ver, ik kan naar school!

Wat voelt dat toch als een droom waar ik zo lang naar heb uitgekeken. Een moment waar ik de laatste maanden echt op aan het wachten ben geweest. gek dat zoiets wat door de meeste toch als saai en een verplichting wordt beschouwd ook ineens in een droom kan veranderen.

Natuurlijk kan ik niet ineens hele dagen naar school. Van acht uur op een houten stoel zitten wordt mijn spierloze kont nou ook niet echt blij. Ik begin daarom rustig, maandag 4 uur dinsdag 2 en woensdag weer 4 . even de sfeer proeven, even alle mensen weer zien, even me niet meer ziek voelen en weer even Marije zijn.

Xxx Marije

14-01-09

Ik lig in bed met de oordopjes van mijn discman in mijn oren te luisteren naar een luisterboek. Het is elf uur ’s ochtends en ik heb geen idee wat ik moet doen. uit verveling en onder wat aandringen van mijn moeder ben ik maar aan mijn literatuurlijst voor Nederlands begonnen. Het hele verhaal heeft mijn aandacht nog niet echt getrokken en eigenlijk kan het me ook niets schelen wat er nog allemaal meer gaat gebeuren in het boek. Ik zie steeds mezelf weer voor me, van hoe ik straks mijn eerste stappen weer zet of hoe het voor de eerste keer weer op school zal zijn. Maar ook de laatste kuur spookt nog door mijn hoofd en de vraag of ik dit jaar wel mee kan gaan carnavallen? Vandaag ga ik voor alweer de 2e keer naar de oefenzaal van de fysio. Ik zal er vanaf nu elke week zo’n 3x te vinden zijn. Om te zorgen dat ik in de tussentijd niet stil hoef te zitten hebben we de hometrainer in de woonkamer gezet. Eigenlijk moet ik vooral rusten tussen de kuren, maar stiekem hoop ik niet alleen mijn spieren weer een beetje wakker te schudden maar ook met hele kleine beetjes mijn conditie weer wat te verbeteren.

De rest van de dag ben ik vooral op de bank of achter de computer te vinden. Bezig met mijn nieuwe verslaving MarioCarts wii. Als ik zelfs dat zat ben geworden ga ik maar weer een cd luisteren van mijn luisterboek. Echter nu ik weer op de display van mijn discman kijk merk ik op dat ik weer bijna een heel hoofdstuk met mijn gedachte ergens anders ben geweest. concentratie Marije, concentratie.

Xxx Marije

11-01-09

Sneeuw_055Het vriest. Nog altijd. Zeker al twee weken worden er temperaturen onder de 0 gemeten. Leuk schaatsen en sneeuwballen gooien, maar geen weer voor mij om naar buiten te gaan. Ik zit binnen, met mijn gezicht tegen het glas aangedrukt te wachten tot dat de temperatuur weer wat omhoog gaat. Oké voor mijn vader zou het dan nog wel even door mogen gaan met vriezen, die wil namelijk de Elfstedentocht nog gaan rijden. Gisteren ben ik voor het eerst pas weer naar buiten geweest. Een sneeuwtocht.Sneeuw_037 Ik moest gewoon even zien hoe mooi het buiten is, de krakende sneeuw horen en even verlost worden van deze dodelijk saaie woonkamer. Heel voorzichtig, met totale concentratie voor elke stap, maar ik ben gelukkig niet gevallen en weer veilig thuis afgeleverd. Nu zit ik weer binnen, al mijn oefeningen voor de fysiotherapeut ook al meerdere malen herhaald. Even rusten en dan doe ik ze straks nog wel een keer. Per keer zie ik mezelf weer vooruit gaan en dat geeft een goed gevoel. Morgen is weer een grote dag. Dan ga ik voor het eerst bij de fysio in een oefenzaal beginnen. Zal wel zwaar worden, maar ik kijk er naar uit.

*ik hoorde dat er nog nieuwsgierigen waren naar mij biologie-examen. Ik had een 6,6. Moet eerlijk zeggen dat ik wel wat frustraties erover heb gehad, maar ben nu uiteindelijk toch wel trots op mezelf.*

Xxx Marije

8-01-09

Eigenlijk gebeurd er weer gewoon een keer niets. ik wil wel, maar genoeg energie voor alle dingen die ik al wil doen heeft mijn lichaam gewoon niet. Het zijn de hele dag keuzes. Zal ik mijn tanden gaan poetsen of zelf naar de wc toe gaan? Zal ik nu nog wat langer in de bank blijven zitten? Met wel de kans dat ik direct niet meer naar boven kan omdat ik daar dan te moe voor ben. Het is nu een soort gevecht geworden tussen het wel en niet kunnen van mijn lichaam. Hoewel ik de moeheid voor deze kuur iets meer onder controle dacht te hebben ben ik nu weer terug bij af. De misselijkheid is al wel weggetrokken, vandaag de laatste pillen weer op. Met nog wat meer slaap, genoeg pauzes en het even stopzetten van alle pillen gaat mijn conditie misschien nog wel iets vooruit deze dagen, maar veel zal het niet zijn. het echte revalideren en werken aan mijn conditie kan pas na de laatste kuur. Zucht, waarom moet ik altijd wachten?!

Xxx Marije

6-01-09

Nieuwjaar_025Afgelopen vrijdag naar het ziekenhuis. Voor de eerste keer zonder extra hulp van een ambulance maar gewoon met de auto van mijn vader. Een dag korter was de aankomende kuur. Geen prikdag, dus ook geen opname dag, gewoon gelijk starten met de chemo. Genoeg reden vond ik zelf om te denken dat deze kuur me misschien ook wat minder ziek zou maken. een dag minder niet eten, een dag minder in dat besmettelijke ziekenhuis liggen, een dag eerder naar huis.

Vrijdag ging het nog redelijk. Lekkere broodjes meegenomen, die toch ook nog wel een beetje smaakten in het ziekenhuis. Maar na die broodjes was er voor de aankomende dagen niets lekkers meer om naar uit te kijken. ’s Middags begon de eerste vermoeidheid alweer op te komen en aan het begin van de avond was ik misschien nog wel misselijker dan de afgelopen keren.

Van zaterdag weet ik eigenlijk bijna niets meer. Een paar vage beelden van dagdelen die nog door mijn hoofd spoken, maar de rest is allemaal ver weggedrukt of gewoon vergeten. Ik was dan ook maar al te blij toen eindelijk de zondag aanbrak. Nog een lange ochtend, want mijn slaappillen hielden me dit keer niet langer in slaap dan tot 6 uur ’s ochtends.

Met de auto weer naar huis. Schone kleren aan, lekker geurtje op. Nog even niet te veel eten, maar mijn doel voor de aankomende dagen staat vast. Opknappen! Zodat ik volgende week gewoon weer verder kan met oefenen.

Xxx Marije

(nog een foto van een vrolijke ballon die ik van mijn vader heb gekregen, voor de extra lach oefeningen in dat sombere ziekenhuis )

01-01-09Nieuwjaar_021

Een slecht jaar afgesloten, een vreselijk jaar eindelijk voorbij. De klok kon gisteren niet snel genoeg
gaan. Nog 23 minuten, nog een kwartier. Met elke seconde die wegtikte op de klok ging mijn gezicht iets blijer kijken. En eindelijk was het dan zo ver oo:oo in 2009. Een Nieuwjaar, een top jaar. Een jaar waarin ik mezelf ga bewijzen dat het leven ook geweldig kan zijn en dat er nog genoeg dingen zijn om te ontdekken.2009 wordt mijn jaar. Helaas wordt januari niet mijn maand.

Morgen moet ik er weer tegenaan. Ga ik weer even terug naar een nog zo bekend stukje van 2008, een chemokuur. De eerste maand van mijn topjaar wordt ik weer terug geworpen op ziek, zwak en misselijk zijn. Twee chemokuren staan mij op te wachten in januari ’09. Met daarna wel de prijsuitreiking, dat moment waar ik zolang op heb gewacht! Maar met de auto terug naar huis, terug naar mijn eigen leven na de tenniswedstrijd zit er dit keer niet in. Ik moet te voet en het is nog een lange weg terug naar huis, ook zonder tegenstander. Maar ondanks ook alle mindere dingen is het wel die tijd waar ik aan denk, het is die tijd dat ik ook weer stukjes van het leven kan proeven. Ik zit vooral in mijn hoofd met de leuke dingen, de feesten, de vrijheid, naar concerten en vaak op vakantie. Alles wat ik wil doen ga ik dit jaar proberen waar te maken. Het zijn dan alvast die dingen waar ik aan denk als ik weer naar een volgende kuur moet. Dan hoop ik dat ik daar mijn ogen kan sluiten, me even weg denken uit die vreselijke kamer en dat ik weer terug kan/of heen naar die mooie tijd, die tijd waarin ik wel wil leven.

Xxx Marije

31-12-08

Iedereen een gelukkig 2009 toegewenst!

29-12-08Kerst_042_2

Mijn kamer, mijn eigen slaapkamer. Drie maanden heb ik dat veilige plekje hier in huis moeten missen. Vannacht slaap ik er voor de tweede keer. Nou ja slapenx85 ik ben nog lang niet uitgekeken naar die oneindig vele spulletjes. Wat heb ik ze gemist.

Langzaam loop ik mijn slaapkamer verder binnen. Ik zie de foto’s weer hangen. De foto’s waar ik nog zo lachend opsta, vaak omhelst door vele vriendinnen. Foto’s van vroeger. Foto’s van een goede tijd. Op mijn prikbord hangen kaarten. Vele kaarten. Kaarten uit Parijs, Rome, Texel. Wat zou ik die plaatsen graag ook weer eens zelf gaan bezoeken. De talloze cadeautjes die ik de afgelopen maanden heb gekregen staan op mijn bureau. Ik krijg tranen in mijn ogen. Wat een hoop lieve mensen. En daar in het hoekje van de kamer staat mijn bed. Dat grote bed waar ik al zo vaak in gelegen heb. Met een matras dat aan het begin van het jaar nog is vernieuwd, omdat we dachten dat daar misschien de heup klachten vandaan zouden komen.

Ik ga liggen in mijn bed en een trots maar pijnlijk gevoel overvalt me als ik naar links kijk. Daar bevinden zich al mijn bekers en medailles die ik met tennis ooit gewonnen heb. De foto’s van vele overwinningen hangen er nog bij. In mijn hoofd loop ik de toernooien weer af. Het is altijd een groot doel van me geweest om weer te kunnen tennissen. Maar na zo’n grote operatie weet ik niet of dat dat misschien te veel gevraagd is. Naast mijn bed bevind zich ook nog een kalender. 2007 staat groot op de voorkant geschreven. Het geeft een beetje aan hoeveel tijd ik het afgelopen jaar heb gehad. Met het pillenbakje, handcrème en mijn mobieltje naast me, ben ik weer verzekerd van een veilige nacht. En dan uiteindelijk sluit ik toch maar mijn ogen, want morgen wordt weer een drukke oefenen dag.

Xxx Marije

27-12-08

En dit was kerst. Kerst 2008. Niet zoals alle andere kersten die ik heb gevierd in mijn leven. Misschien waren de handelingen wel hetzelfde, maar het gevoel zeker niet. Een overzicht van het afgelopen jaar. Of dat je er nou aan wil denken of niet, zo aan het einde van het jaar ga je voor jezelf toch een samenvatting maken. Wat waren de leuke dingen en wat de minder leuken. Wat ga ik volgend jaar veranderen en waar ga ik naar streven? Alle doelen die ik vorig jaar voor mezelf gesteld had heb ik niet gehaald. Ik kreeg een nieuwe opdracht aan begin van 2008. Een simpele vraag.. wil je leven of niet? Met het antwoord ja was je niet verzekerd van het leven, daar moest je voor vechten. Een oneerlijke strijd, want jou lot werd in handen gelegd van een ander. Misschien wel in handen van het toeval. Ondanks het vele verdriet, de onzekere periode, kregen we in mei het eerste goede bericht te horen. Veel ziek, zwak en misselijk. Een samenvatting van vele weken in dit afgelopen jaar. Toch waren er ook leuke momenten. Het zijn de kleine dingen die het doen.

8 kuren en 28 bestralingen had ik gehad voor ik op 15 september de operatie onderging. De operatie, zeker het zwaarste onderdeel en dat toen mijn lichaam al zo vermoeid was er eigenlijk doorheen zat. De kuren na de operatie waren daarom ook zwaar, eigenlijk niet te doen. vanuit het dal bekeken was het ook nog veel te ver. Het geweldige nieuws dat er niets meer in leven was van de tumorcellen, was slechts een lichtpuntje in een zeer donkere tijd. Maar nu, nu ik eindelijk een beetje uit de weg kan op krukken. Ik nog maar 2 kuren hoef te ondergaan, het leven weer iets meer kleur begint te krijgen en ik genoeg plannen heb gemaakt voor het aankomende jaar. Ben ik dankbaarder dan ooit dat ik een tweede kans gekregen heb. Een *** jaar, een jaar dat ik liever wil vergeten, maar dat mij zoveel heeft geleerd. Een les in het leven die niemand anders mij had kunnen geven.

Xxx Marije  

23-12-08

Why couldn’t it be Christmas every day?

De tekst wordt hard uit mijn laptop geschreeuwd en ik schreeuw lekker mee. De kerstboom staat, de kerstkaarten zijn opgehangen, er ligt nog geen sneeuw buiten, maar het kerst gevoel is er al helemaal. ’t Wordt geen rustige kerst, want ik heb mezelf een strak trainingschema opgelegd voor de aankomende dagen. Tja je wilt lopen of niet. Elke dag een klein rondje Kuringen, zo vaak op de wiifit als ik maar kan en vanmiddag krijgen we van de fysio te horen wat ik allemaal nog meer kan gaan oefenen. Om afgelopen zondag de hele tijd bij de kerstsurprise te kunnen zijn moest ik op de wc kunnen zitten. Blijkt dat ik het eigenlijk helemaal niet nodig heb gehad, maar het staat wel weer aangekruist op mijn lijstje van dingen die ik allemaal al weer kan. Het was nog wel een gezellige boel geworden zondag. Alle gekke cadeaus waren uit de kast gehaald en sommige gedichten niet echt bedoelt om door andere te laten lezen haha. Eindelijk weer eens met mijn vriendinnen wat leuks doen, daar heb ik lang op moeten wachten.

Sinterklaas_037_4 Geen inklapbare rolstoel om zo snel mee te nemen. Daarom op mijn krukken naar Breda het glazen huis bezoeken. Zondag zijn we niet meer geweest toen was het voor een krukkenloper veel te druk. Maandagavond zijn we met het gezin en mijn geweldige conditie een kijkje gaan nemen. Niet al te lang, want voor ik er was hielden de meeste spieren in mijn been en mijn conditie het al wel weer voor gezien, maar lang genoeg om de drie dj’s te zien zitten.    

Xxx Marije

20-12-08

Je hebt wel eens van die dingen waarvan je denkt ‘nee dat kan nooit’, ‘leuk verzonnen’,’volgende’. Ik geloofde niet meer in sprookjes, wondere bestaan niet en ik zal nooit met een prins trouwen.  Maar gisteren heeft mijn eigen lichaam me aan al die dingen doen twijfelen. De gehele dag heb ik doorgebracht op de bank of op een gewone stoel. Op mijn krukken ben ik er naartoe gelopen en heb ik me verplaats zonder mijn moeder om hulp te vragen. Mijn krukken hebben me zelfs naar buiten gedragen.  En dan nog de finishing touch ik ben op mijn eigen kamer geweest! Een paar dingen waar ik nog niet eens van durfde te dromen. Het gaat allemaal ineens erg hard. Of iemand me misschien even wakker wil maken. Of nee laat me maar slapen want ik vind het geweldig! Voor het eerst heb ik weer een dagprogramma. Vandaag in de auto naar de dierenwinkel. Oefenen buiten op straat. Morgen misschien naar het glazen huis is Breda. Ook op de Wiifit ben ik al aardig bezig geweest met het trainen van mijn evenwicht orgaan. Met de elastieken al genoeg oefeningen gehad van de Fysio. Mijn lichaam kan weer iets. Ik ben niet langer iemand die in zijn bed ligt en afhankelijk is van iedereen. Ik ben nog wel afhankelijk en mijn dromen moeten niet ineens te groot worden, maar het is echt een wonder wat ik in een aantal dagen heb geleerd. Het leukste is misschien nog wel dat ik het zelf niet had verwacht, het is net een verrassing. Een verrassing die alleen mijn eigen lichaam me had kunnen geven. Een vervroegd kerscadeautje, misschien nog wel met meer waarde omdat dit alles is waar ik zo hard voor heb gevochten de afgelopen maanden. Vrijheid een stukje van mijn eigen vrijheid. Het tovert keer op keer een lach op mijn gezicht.

Xxx Marije

17-12-08

Vanwege een virus dat verspreid wordt via Microsoft Internet Explorer is vandaag bij mij de gehele dag het internet niet aangeweest. Virussen krijgen bij mij geen kans. Niet in mijn lichaam en ook zeker niet op mijn laptop. Met een lieve blik nog aan mijn vader gevraagd of dat ik dan wel op msn mocht, maar geen resultaat. En daar lig je dan, wat nu?

Ondanks mijn krukken heeft de week toch een zelfde vorm als al de weken hiervoor. Nu met alleen het verschil dat ik meer mag gaan oefenen. Elke avond probeer ik dan ook al even op mijn krukken te staan. Langzaamaan gaat het steeds wat beter, maar nog altijd veel te langzaam voor mij. Hoe dichterbij ik bij een stukje vrijheid kom, hoe ongeduldiger ik word.

Gelukkig zijn er met de feestdagen weer een hoop leuke dingen om naar uit te kijken. Ook weer een paar mijlpalen. Zo heb ik de afgelopen drie dagen mijn avondeten aan tafel op gegeten. Een normaal persoon is misschien blij als die zijn eten eindelijk na lang zeuren eens voor de tv op mag eten, ik niet. Eindelijk weer eens rechtop zitten. Zodat niet je gehele bed onder de rijst ligt die eigenlijk in je mond had moeten belanden. Zondag ga ik voor het eerst ook naar een vriendin toe. Een kerstsurprise met al mijn vriendinnen. Mijn eerste uitstapje sinds mijn operatie. Een echte mijlpaal! Denk daar dan maar aan Marije, in de tijd dat je niet op msn kunt.

Xxx Marije

14-12-08

Krukken

Een nieuw begin van een nog onafgesloten hoofdstuk. Geen makkelijk begin want wat zijn die zo geprezen krukken toch gevaarlijk. Twee wiebelende stokken en ik heb maar één opdracht, niet vallen! Mijn beenspieren zijn nog lang niet sterk genoeg om me op te vangen en/ of tegen te houden. Daardoor is elke misstap misschien wel de stap terug in bed. Dat maakt me lichtelijk nerveus. Vrijdag ben ik voor het eerst uit mijn bed gegaan zonder gipskorset. Wat een ruimte, wat een vrijheid. Mijn heup gewoon vrij in de buitenlucht kunnen sturen, zonder door een steenharde gipsbroek terug op zijn plek te worden geduwd. Spieren waarvan ik even vergeten was dat ik ze had hebben de helft van mijn gewicht gedragen terwijl ik rechtop op een stoel zat. En nu sta ik hier met bibberende knietjes en trillende handen de twee krukken zo goed mogelijk op zijn plaats te houden. Ik heb pa duidelijk gemaakt dat die me goed moet ondersteunen. Ik wil er zeker van zijn dat er niets mis kan gaan! Even hou ik het vol, de eerste stappen zijn gezet. Mijn hartslag is van al deze inspanning opgelopen naar 150 en het is tijd om even te gaan zitten. Met nog de restjes chemo in mijn lijf van afgelopen week kan ik maar beter rustig aan beginnen. Een diepe zucht als ik weer op bed zit. Een zucht van opluchting, een zucht van vreugde, want wat voelt al die adrenaline door je lijf toch goed!

xxx Marije

11-12-08

Je kan het nauwelijks woorden noemen, de klanken die uit mijn mond komen. Drie uur lang heb ik nagedacht of dat ik een slokje van mijn water zal pakken. Maar mijn ogen zijn te moe om zichzelf nog langer open te houden en mijn handen en armen kunnen de overbrugging van mijn bed naar het kastje niet meer maken. Ik ken dit gevoel als geen ander. Je kan het niet verglijken met gewoon ziek zijn, een griepje of wat dan ook. dit moet dus wel chemoziekte heten. Met mijn gedachten probeer ik ergens anders te zijn. Al bij volgende week als ik misschien al wel een keer op mijn krukken mag gaan oefenen. Want ja Dr. Dijkstra heeft het echt gezegd. Ik heb het zelf gehoord met mijn eigen oren. Ik mag op krukken! Er waren geen stressbreuken te zien en het bot was al aardig aan het aangroeien. 50% mag ik nu gaan belasten en op krukken. Daar denk ik dus nu maar aan als ik weer eens naar huis wil of me ziek voel. Dan zie ik voor me hoe ik mijn eerste stappen zet en hoe ik zelf de buitenwereld kan gaan herontdekken. Maar dat lijkt nu ik ziek en beroerd in het ziekenhuis lig alleen nog maar een verre droom.

Xxx Marije

8-12-08

En toch lig ik er weer. In dat witte, vieze, stinkende huis. Daar waar iedereen heen gaat als er iets mis is. Daar waar vele verdrietig zijn en eigenlijk iedereen ziek. Daar waar ik zo niet wil zijn! kennelijk heeft mijn bewustzijn weinig te zeggen over de gehele situatie want of ik nou wil of niet, ik zal naar dat ziekenhuis gaan!

Zo stond de ambulance vanochtend gewoon weer voor de deur. En dat na al die lieve brieven aan sinterklaas. De enige verandering ten opzichte van de vorige kuren is dat ik vandaag een ct-scan krijg. Gelukkig vind ik dat een van de makkelijkste onderzoeken. Geen prikken, het kost niet veel tijd, eigenlijk zoals alle onderzoeken zouden moeten zijn. De secretaresse van de afdeling had nog wel wat problemen met “het vervoer” maar voor de rest is de scan goed gegaan. Nu wachten op morgen.. hopelijk krijgen we dan de uitslag.

De tas is weer uitgepakt en ik lig in mijn bed. Met een leeg bed naast me. Gelukkig, zeg ik stiekem in mezelf. Ik heb eigenlijk geen
zin om naast iemand te liggen. De hele tijd rekening met iemand houden en dat als je ziek bent. Maar de zusters hebben al aangekondigd dat er morgen toch nog iemand bij gaat komen. Dan hoop ik maar op een mega lekker ding. Alleen mag ik dan van mezelf echt niet meer ziek worden!

Het is zo rond half 6 en ik heb de dag er al weer grotendeels opzitten. Als eten maak ik een zakje chips open, met wel de kans dat als ik thuiskom ik misschien geen chips meer lust. Soms moet je nou eenmaal risico’s nemen.

Xxx Marije

4-12-08

Mijn verlanglijstje voor sinterklaas: 

-2 nieuwe benen

– een goed punt voor mijn biologie examen

-nog wat extra chocola

-en dat mijn gipsbroek uit mag natuurlijk!

Of ik het ook echt ga krijgen? Natuurlijk heb ik ook nog andere materiële wensen. Ondanks dat ik elk jaar ouder wordt blijft het altijd nog spannend wat ik ga krijgen. Van het ene sinterklaas feest val ik bijna in het andere. Een paar weken geleden was in het nieuws dat het sinterklaasfeest het meest gevierde ritueel was in Nederland. Daar doen wij dit jaar goed aan mee.

Zal ik ook maar een paar krukken op mijn verlanglijstje zetten, of ga ik dan veel te hard? Geduld is misschien nog wel iets. Een witte kerst? Wat een rare wensen eigenlijk. Sinterklaas zou zich doodschrikken als die mijn verlanglijstje ziet. Wat is er met Marije gebeurd dit jaar? Ik verwijs hem wel even naar mijn weblog, hoef ik niet het gehele verhaal uit te leggen, want of piet mij nou echt het hele jaar in de gaten heeft gehouden? daar geloof ik niet meer in.

Xxx Marije

30-11-08Fok

Gisteren sinterklaas gevierd met de familie Janssens. Een gezellige pakjesavond. Iets wat een echt ritueel is geworden. Dit jaar misschien nog wel specialer dan anders, maar zeker zo gezellig als de andere keren. De piano is gevuld  met cadeautjes, mijn maag met lekker snoepgoed en in mijn hoofd weer een leuke herinnering erbij.Een geslaagd avondje van sinterklaas.

Xxx Marije

29-11-08

Buiten de deur eten. De eerste beste snackbar hebben we opgezocht en mijn rolstoel daar neergezet. Met wat vriendinnen het drop verkennen of gewoon even een rondje lopen terwijl we weer kletsen over dingen die eerst in de huiskamer niet werden besproken. Een stukje van mijn vrijheid, een stukje van mijn oude leven wat ik heb terug gekregen. Een hele vooruitgang.

Dat je het ook nog druk kan hebben als je helemaal niets te doen hebt. Met mijn studieboek in mijn handen wachtend op de thuiszorg probeer ik nog zo veel mogelijk te volgen van alle series waar ik aan verslaafd ben geraakt. Het studeren neemt veel tijd in beslag en geeft mijn dagindeling weer iets meer kleur. Ik heb er zin in. Ik heb gewoon zin in een schoolexamen. Even weer wat anders. Even niet meer ziek, maar gewoon een student. Eigenlijk zou ik het liefst ook naar school willen ,per direct, in het weekend ,desnoods de vakantie. Maar die verlangens zullen nog iets langer gekoesterd moeten worden.

Misschien komt mijn opgewekte humeur ook doordat we weer een mailtje hebben ontvangen van het ziekenhuis. Als alles goed geregeld is word er 8 december een foto gemaakt. Die zal bekeken worden en misschien wordt ik dan 9 december officieel verlost van mijn gipsbroek. Eigenlijk mag ik van mezelf niet te veel hoop hebben, daar wordt het alleen maar pijnlijker op mocht het geen goed nieuws zijn. Een lach verbergt misschien de pijn, het verdriet en de boosheid dat er nog altijd zit. Het weergeeft ook de blijheid en de hoop. Diezelfde lach zal op mijn gezicht aanwezig zijn als ze me straks vertellen dat de gipsbroek uitmag. Ander nieuws wil ik gewoon niet horen..                  dus dat is er niet..

xxx Marije

25-11-08

Een e-mail naar mijn Orthopeed verstuurd. Met die ene brandende vraag: wanneer kan ik weer lopen? Geen duidelijk antwoord. Hij was blij te horen dat het al zo goed ging met de revalidatie,dat ik al meerdere keren per dag uit bed kon en zelfs in mijn nieuwe rolstoel naar buiten, maar er moet nog zoveel gebeuren. Eerst foto’s, dan overleg. Misschien mag half december mijn gipsbroek uit, misschien ook niet. Een echt doktersantwoord.

Ondertussen lig ik alweer een paar dagen in de huiskamer. Heb ik alweer een paar dagen naar het plafond gekeken en alle slechte series die er op tv zijn gevolgd. Een knagend verlangen als ik hoor wat al die andere mensen kunnen doen.  De sneeuw, regen en kou hebben mij de afgelopen dagen niet tegen gehouden om toch naar buiten te gaan. Niet veel, maar ik was weer even toe om te proeven hoe een beetje frisse lucht smaakt. Het smaakt anders en voor het eerst weer eens koud. Ondertussen wil ik al weer zo graag zoveel meer. Je zou denken dat met behulp van het ziekenhuis je mij ‘het wachten’ niet meer hoeft aan te leren, maar dat valt even tegen. Mevrouwtje ongeduld zit recht achter deze computer en zal de artsen binnenkort eens een stoomcursus snel leren lopen geven! Helaas heb ik het scheidsrechterfluitje ook dit maal niet in eigen hand.

Xxx Marije

22-11-08

Met nog de laatste restjes chemo-spul in mijn lijf worden de biologieboeken toch al boven water gehaald. 5 december schoolexamen hoofdstuk 1 en 2. Normaal is het niet besteed aan mij om al op tijd met iets te beginnen. Maar met de concentratie van iemand die er net 11 chemokuren op heeft zitten is het toch wel slim om goed te plannen.

De afgelopen kuur is beter gegaan als de vorige twee. Nou is ‘beter’ bij mij nog steeds ‘erg slecht’, maar er zat wat vooruitgang in. Het duurde langer voordat ik daadwerkelijk misselijk werd. De momenten zelf waren wel heviger, maar duurde korter dan bij de andere kuur. En nu lig ik hier alweer thuis in mijn bed, met een groot glas ice-tea naast me, de sneeuw te bewonderen die er buiten valt. Nog te weinig energie om echt naar buiten te gaan. De moeheid slaat steeds meer toe naarmate de kuren volgen. Eerst ook maar even van heel het misselijkheidsgevoel af zijn voor er weer grote plannen worden gemaakt. Sinterklaas staat weer voor de deur en dat betekend een hoop gezelligheid. De knutselspullen worden weer uit de kast gehaald en mijn hersenen mogen weer gaan werken voor nieuwe rijmpjes en gedichten. Dit jaar 2 sinterklaasavonden en nog een kerstsurprise met mijn vriendinnen, om maar eens groot uit te pakken. Je moet toch wat vieren. Ik heb er in ieder geval zin in! Even wat afleiding voordat we weer verder gaan met chemokuren.

Xxx Marije

20-11-08

14 chemo-kuren.

Eerst 6 keer VIDE (Vincristine-Ifosfamide-Doxorubicine-Etoposide). Daarna 8 keer VAI (Vincristine-Actinomycine-Ifosfamide). Bij iedere kuur worden de sneldelende cellen gedood. Het leven komt abrupt tot stilstand. Haren vallen uit. Mijn huid wordt droog. Mijn keel brandt. Darmen protesteren. Witte bloedcellen verdwijnen uit mijn bloed. Mijn nagels stoppen met groeien.

2 weken na de kuur komen mijn celletjes weer bij hun positieve. Voorzichtig pakken ze de draad op. Ze gaan weer delen. Eerst traag daarna als vanouds. Wat was dat? Zullen ze denken. En net als ze weer lekker de zaakjes op orde hebben; Bam;  volgende kuur. Piepend en krakend stop de hele machinerie opnieuw. Wat gebeurd er toch?, piepen ze nog.

Dan trekken de stofwolken op. En met een onvoorstelbare veerkracht beginnen mijn celletjes de zaak weer te herstellen. Eerst voorzichtig. Dan koortsachtig. Alles is weer bijna rond. En dan volgt er weer aardbeving. Krijg nou wat, hoor ik ze nog denken.467_2

Op mijn teennagel is inmiddels die historie af te lezen. Boomring_3

Groeven, golfjes, horizontale streepjes als de groeiringen in een boomstam . Onder gunstige omstandigheden groeit de boom snel en zijn de cellen in zijn stam groot en wijd. Bij slecht weer worden ook de cellen kleiner en wordt de laag dichter. Maar in de winter vindt er vrijwel geen groei plaats. In het voorjaar barst het feest weer los.

Op doorsnee zijn deze verschillen zichtbaar als lijnpatronen die concentrische ringen vormen. Deze heten jaarringen of groeiringen (met dank aan Wikipedia).

Jaarringen worden ook in andere materialen aangetroffen die in verschillende seizoenen met verschillende snelheden groeien, bijvoorbeeld in de schubben van vele soorten vissen. En nu dus ook tijdelijk in mijn nagels. Ik verlang hevig naar het voorjaar.

xxx Marije

17-11-08

Een zakdoek met parfum onder mijn neus tegen de vieze luchtjes. Mijn vader ruikt niets, maar ik herken ieder luchtje voort in het ziekenhuis. Een mevrouw naast me met zondevoeding zorgt er in ieder geval voor dat ik niet de stank van eten hoef te ruiken.

Ja, het is helaas echt waar. Ik ben weer in het ziekenhuis aanbeland. Vanochtend opgehaald met de ambulance. Nu lig ik hier in mijn bed te wachten tot ze gaan beginnen. Morgen, morgen pas chemo. Vandaag wat gesprekken met artsen en bloedprikken. Een Port a Cath die geen bloed meer terug geeft brengt me nou niet echt in een goede stemming. Gelukkig kunnen ze hier op de afdeling wel prikken en is het alleen nog maar even afwachten of dat de chemo wel via de Port a Cath wil lopen.

Wachten, wachten en nog eens wachten. En waarop. Van mij mogen ze best nu beginnen. Hang die zakken er maar aan. Het enige wat ik wil is naar huis. De ambulance in. Het liefst was ik meteen mee terug gereden. Misschien is het nog te proberen om met mijn rekje naar de uitgang te rennen. Maar ze zullen me niet laten gaan. Voor mijn eigen bestwil. Pff ja zal wel, dat weet ik ook wel, maar dat maakt het niets leuker. Iedere vluchtroute heb ik in mijn hoofd al helemaal uitgedacht. Maar er is iets in mij dat toch zorgt dat ik blijf liggen. Hoe erg ik het ook vind, hoe erg ik het ook haat, hoe zeer ik het heb afgezworen. Er is nog een klein piepklein stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het wel goed komt, dat dit het beste is. Het is mijn gehele lichaam die daar de aankomende dagen de gevolgen van zal inzien.

Op naar morgenx85

Xxx Marije

14-11-08Iets_783

Er is geen woord, geen zin, geen klank die dit gevoel kan omschrijven. Die kan omschrijven hoe het voelt om na twee maanden weer lucht in je longen te voelen stromen. Om een harde koude wind tegen je wangen aan te hebben,  de regen op je te voelen vallen en eindelijk weer een stukje van de buitenwereld te kunnen zien. Weer of geen weer, toen de rolstoel eindelijk in de kamer stond zijn we meteen naar buiten gegaan. Ingepakt in een dikke jas met sjaal, muts en handschoenen, nog een deken over me heen, maar bang om het koud te krijgen was ik niet. Ik had het veel te druk met me te herinneren hoe dat het ook alweer was om buiten te zijn, wat ik van direct kon verwachten. Een hoge hartslag, maar dit keer niet vanwege de chemo of pillen.

Een omgekeerde wereld. Het is misschien een kleine stap voor de mensheid, maar voor mij een hele grote! Nog twee kuren en dan ben ik hopelijk ook verlost van mijn gipsbroek. Van mijn ouders moet ik er maar niet te veel op hopen, maar ik doe het lekker toch.

Ingeloot voor de reis van het Markland College naar Ierland 2009, zijn mijn eerste toekomstplannen weer gemaakt. Langzaam.. heel langzaam(!) krijgt mijn leven weer een beetje kleur, zijn er weer leuke dingen om naar uit te kijken, om voor te leven. Nog een paar maanden, maar dat is wat ik ga doen, Leven! (wat heb ik dit heerlijke gevoel toch gemist!)

XXX Marije

12-11-08

Nog een aantal weken, waarschijnlijk daarna ook nog maanden, maar voor het eerst kan ik het einde zien. Voor het eerst kan ik me weer een beetje herinneren hoe het was om naar school te gaan, een spijkerbroek aan te hebben of mijn eigen eten te maken. vage beelden en dat alleen maar door wat ik gisteren zelf heb bedacht. Er moet toch een oplossing zijn? dat ik heel even naar buiten kan gaan even kan proeven van de wereld die zich achter deze ramen afspeelt. Krukken is nog niet te realiseren, daarom misschien een rolstoel? Mama nog maar half overgehaald kwam gelukkig de fysiotherapeut aanzetten, hij vond het ook wel een goed idee. Nog even zeuren, maar daarna had ik ma toch zo ver dat ze al vandaag(gisteren) ging bellen. En ja, het zou te realiseren zijn. ik zou dan wel een speciale moeten en waarschijnlijk met mijn gehele linkerbeen recht vooruit liggen, hij zou aangevraagd moeten worde door een ergotherapeut en als ze hem niet op voorraad hadden zou het wel wat langer kunnen duren, maar het was te realiseren!

vandaag komen ze de maten opmeten en Michelle (mijn ergotherapeut) dacht dat ze er nog wel een had staan. Ineens komen mijn fantasieën
wel heel dichtbij. Zou het dan echt kunnen? Ik naar buiten, verlost van dit bed. Het zou geweldig zijn. iedere adem in en uit, de frisse lucht door mijn longen voelen gaan en de kou op mijn huid. Tekenen van leven, eindelijk goeie prikkels, prikkels waar ik al zo lang op wacht. Het zou een droom zijn!

xxx Marije

9-11-08

Niet langer meer misselijk, even geen buikpijn meer of botpijn. Mijn goede week is aangebroken. Daar heb ik deze keer wel lang op moeten wachten. Er komen weer mensen op bezoek en mijn laptop draait overuren.  De geroosterde boterhammen zijn niet meer aan te slepen. ik heb alleen weer veel te weinig tijd om hier van te genieten. Want hoeveel keer kan ik nog zonder buikpijn rustig naar de tv kijken? hoelang kan ik nog die lekkere smaak van eten waarderen? En hoelang nog voordat ik weer misselijk ben?

Nou dat is heel makkelijk nog zo’n 7e dagen 5 uur en nog wat minuten. Zeg maar tot het moment dat ik in het ziekenhuis aankom. Vanaf dan zal alles weer opnieuw beginnen. Alle pijn, alle misselijkheid, alles. Daarom is het lastig nu zo blij te zijn. Ik weet dat het niet lang zal duren.  Dat het slechts maar een korte verbetering is. Cellen die weer opnieuw beginnen te groeien zullen over een week weer genadeloos gestraft worden. Dat die het nog niet opgegeven hebben? Of ze leren heel sloomx85 maar ik ben daar alleen maar blij mee.  Ze proberen het elke keer weer en verdienen alle respect van de wereld dat ze zo hard hun best doen mijn lichaam toch nog een beetje functionerende te houden. Het is namelijk alles behalve een pretje voor ze, zo’n chemo.

De Activia doet het goed. Ik heb ondertussen geen vol gevoel meer, maar of dat ook echt aan de Activia ligt? Ik betwijfel het sterk.

Xxx Marije

Activia6-11-08

Activia, met zijn unieke goede bacteriën namelijk de bifidus actiregularis, zal deze yoghurt je helpen je je weer lekker te voelen. Want wie heeft er nou geen last van een vol gevoel? Het werkt maar liefst bij 1 op de 3 vrouwen en het is echt bewezen, door haar! Veel meer onzin hoefde ik niet te horen. Ik ben ook maar een simpele consument en aangezien ik de wonderdrankjes van de apotheek niet meer weg kan krijgen is het dus hoog tijd om op alternatieve geneesmiddelen over te gaan, al zeg ik het zelf. Bij mama dus bovenaan op haar boodschappenlijstje Activia. Hoewel ik me nog wel hard afvraag of ook in mijn geval het geld word terug gegeven, mocht het niet werken na 14 dagen?

Het is donderdag en de misselijkheid begint voor het eerst een beetje weg te trekken. Het is voor het eerst in lange tijd dat ik echt helemaal zonder enige pil in mijn lijf de dag doorkom. Het geeft me wel een beter gevoel. Ik begon zelfs al afkeer te krijgen tegen paracetamol. Dinsdag is de prikdienst langs geweest. Na het bezoek van de huisarts op maandag wilde toch ook graag mijn oncoloog Dr. Kroep iets meer helderheid over mijn hoge hartslag. Mijn bloed naar het lab en dinsdagmiddag kregen we de uitslag. Hb 6,7. Als het onder de 6 was had ik een bloedtransfusie gemoeten, maar dat was dus niet het geval. Mijn bloed zag er goed uit en er was verder niets wat ze nog verder konden onderzoeken. Geen verdere uitslagen, geen verdere onderzoeken. Als het erger wordt moeten we het melden, maar daarmee lijkt dit hoofdstuk voor nu afgesloten. Tot de kuur, want dan zullen we der eens wat van gaan zeggen!

Xxx Marije

3-11-08

Liggend op mijn bed, met een groot glas Ice Tea achter de computer, vraag ik aan mama of dat ik er ook nog alsjeblieft een zakje chips bij zou mogen hebben. Dat is geen probleem. Graag werd er zelfs ook nog gezien dat ik er nog iets van een mars bij zou nemen. Dit is zoals ik het me voorstel. Het droombeeld van een 17- jarige Amerikaanse. Voor mij slechts een helx85.

De afgelopen kuur is zeker slecht gegaan. Nou ja voor mij. De artsen en verplegers lijken minder moeite te hebben met al mijn kotsbuien en slapeloze nachten. Ik had nog zo gehoopt dat het mee zou vallen, dat het weer net zo werd als voor de operatie. Gewoon een paar dagen me daar dood vervelen en dan weer naar huis. Een beetje ziek maar snel genoeg weer opknappen. Helaas heb ik bij deze kuur het “Pavlov effect” zelf ondervonden. Geef me enkel en alleen een ziekenhuis en ik weet me net zo ziek te voelen als iemand die al dagen aan de chemo ligt. Ook de eerste dagen thuis gingen nog erg moeizaam. Het leek donderdag na wat eten al een stuk beter te gaan, maar vrijdag mag geen top-dag geheten hebben. Vol van misselijkheid en andere chemoklachten heb ik me door het weekend heen geslagen. Met vanochtend nog het laatste restje.. Heel mijn ontbijt, met extra veel calorietjes, kwam er weer uit. Het wordt zwaarder, zwaarder en zwaarder en dat zit niet alleen in mijn hoofd. Mijn lichaam begint steeds meer moeite te krijgen met de chemokuren en ik vraag me serieus af of dat ik vier van deze kuren nog wel aan zal kunnen. Mijn polsslag zegt me genoeg. 110 als ik lig, 160 als ik op de stoel zit. Niet normaal, zeker niet normaal! Een lichtere kuur? Please. Kan me gewoon even niet meer schelen hoeveel cellen ze extra doodmaken, ik wil dit ook nog graag zelf overleven.

Xxx Marije

30-10-08

Nee, zeg maar even niets meer. Ik wil niet praten, ik wil niet eten. Ik wil niet eens voelen dat ik leef. Laat me maar even slapen, even rust, weg van deze vreselijke wereld.

De chemo is weer in mijn lijf doorgedrongen en dat hebben mijn goede cellen gemerkt. Met een hartslag van 128, temperatuur van 37,5 graden en een misselijkheids graad die niet langer te meten is, zeggen de artsen dat ik even door deze slechte dagen heen moet. “ja zij hebben makkelijk praten”!, roept een boze stem in mijn hoofd ze nog na, maar ik heb geen kracht meer om de woorden ook daadwerkelijk uit te spreken. Temesta, een pilletje tegen de misselijkheid, waar ik te gelijkertijd ook heel duf van wordt. Een pilletje dat ik de afgelopen dagen meerdere keren heb geslikt. Wanneer mijn dag begon, ik zou het niet meer weten. Ik denk dat mijn dag vanmiddag is geëindigd. Toen ik slapend in de ambulance terug naar huis werd gereden. De lucht die ik in ademde toen ik de huiskamer binnen reed en de geur die ik opsnoof bij het bereiden van mijn eten, zij lieten me weer enig teken van leven voelen. Het enige teken waar ik de afgelopen dagen in het ziekenhuis totaal van was afgesloten.

Nog wel misselijk, moe en futloos, maar eindelijk weer terug in mijn eigen bedje. Dat moment waar ik de afgelopen dagen zo naar uitgekeken heb. Vanaf nu wordt ik niet meer ziek gemaakt. Even niet meer, 2,5 week rustx85 zucht.. veel te kort! Maar volgens de artsen lang genoeg om weer op te knappen.

Xxx Marije

26-10-08

Een uitzicht naar ziek zijn, je misselijk voelen, moe zijn en honger lijden. Niet echt iets waar ik op zit te wachten. Maar veel keus lijken ze me ook deze keer weer niet te geven. Mijn leven is ingedeeld. de kaarten zijn aan mij gegeven. Ik kan er alleen het beste van proberen te maken.

Mijn tas wordt weer langzaam ingepakt. De zware lees- en schoolboeken worden deze kuur ingewisseld voor lekkere geurtjes en knuffels.  Mijn moeder is weer druk in de weer om alles in te ruimen en klaar te leggen voor morgen. Rond half 9e zal de ambulance voor staan en ik naar Leiden vervoerd worden.  Emend zal deze keer als extra anti-misselijkheidsmiddel aan mijn infuuspaal hangen.  Ik hoop nog altijd op een wonder. Niet misselijk zijn, niet ziek zijn.

De afgelopen dagen zijn er tientallen vriendinnen langs geweest. Iedere dag minimaal één, ruimte om me te vervelen heb ik niet van ze gekregen. Weer overladen met snoep en taarten zal ook mijn diëtiste erg blij zijn met het ontvangen bezoek. 

De thuiszorg is voor het laatst geweest deze week en ook de fysio wordt pas weer gebeld als ik terug ben van mijn chemokuur. Ik ben klaar om te vertrekken. Aan de buitenkant dan, want van binnen blijf ik liever thuis!

Xxx Marije

22-10-08

Gefascineerd kijk Ik hoe dat Dr. Grey samen met Dr. Shepherd bezig is met een harttransplantatie. Izzi is bezig met een andere patiënt en Alex is aan het leren voor zijn herexamen. Grey’s Anatomy, een serie waar ik sinds een aantal dagen helemaal verslaafd aan ben. Met zo’n 8 afleveringen per dag had ik gisteren tot mijn spijt al het einde van de dvd gehaald. Gelukkig heb ik dan ook nog altijd RollerCoaster liggen, waarmee mijn andere verslaving tot uiting kan komen.

Nee veel gebeurd er niet hier thuis. Toch lukt het me elke dag weer om redelijk bezig te zijn. ’s ochtends de dagelijkse wasbeurt van de thuiszorg en om de dag komt ook de fysio nog even langs. Met mijn voet ben ik zeker weer op het niveau dat ik voor de chemokuur had. tja de chemo maakt me niet alleen ziek. Hij zorgt er ook nog eens voor dat het herstel aan mijn been een stuk langzamer verloopt dan bij iemand die helemaal gezond is. Ik kan alleen nog maar hopen dat ze binnenkort gaan zeggen dat ik al op krukken mag. Volgens mijn fysio hoef ik daar nog even niet aan te denken. Bot groeit langzaam aan en tot die tijd moet ik het nog maar even doen met Grey’s Anatomy en RollerCoaster.

xxx Marije

17-10-08

Ineens is morgen geen wens meer, maar een geschenk. Een tweede kans om er wat van te maken, er wat mee te doen. Nu nog even niet. Maar ik mag dromen. Dromen over de dagen die gaan komen. Wat ik allemaal weer zal kunnen doen als ik beter ben. Ik weet al precies hoe dat ik het aan ga pakken. Wat ik nog wil en hoe ik dat ga proberen te bereiken. Het het leven is niet langer een vast gegeven. Niet iets dat vast staat of wat je standaard hebt. Mijn leven is een geschenk. Een cadeau dat ik tot op de bodem ga uitpakken.  Eruit ga halen wat erin zit. Want uiteindelijk duurt mijn wedstrijd voort. Is het hele leven eigenlijk één grote wedstrijd, verdeelt in kleine onderdelen. Iedereen heeft zijn eigen wedstrijd. Zijn eigen tegenstander. Mijn tegenstander van de afgelopen maanden heb ik verslagen. Waarschijnlijk een van mijn zwaarste tegenstanders ooit. Hopelijk is de volgende wel iets gemakkelijker, maar ik ben niet langer bang. Laat maar komen. Ik ben klaar voor het leven! (vooral voor de goede tijden dan natuurlijk)

En dat ware de wijze levenslessen van Marije. Maar het is echt, zo’n uitslag zet je wel aan het denken. Een big smile heeft zich woensdagavond om mij mond gevormd en is niet meer weggegaan. Helaas kon ik donderdagavond het goede nieuws nog niet vieren. Botpijn stak de kop op. Pijn in mijn goede been. Een ongekende pijn. Gelukkig hadden we nog wel wat extra sterke pijnstillers liggen van de operatie. Hiermee heb ik de nacht nog redelijk doorkunnen brengen, maar een glaasje champagne zat er helaas niet meer in.

Nu is het alweer vrijdagavond. Mijn dipweek is voorbij. Ik hoef weer wat minder bang te zijn voor een keelontsteking of onvermijdelijke snotneus. Normaal kon ik nu weer wat leuke dingen gaan doen, maar bij deze kuur zal ik nog niet veel verder komen dan mijn stoel. Wel een nieuwe stoel! Sinds gisteren. De andere zat namelijk echt niet, en jax85 je wordt gewoon op een gegeven moment kieskeurig. Gelukkig zit mijn nieuwe stoel weer een stuk beter en hoop ik mijn record langzitten binnenkort weer te verbreken.

Xxx Marije

15-10-08

Pijn in mijn been, mijn been niet meer kunnen bewegen, misselijk tot kotsen erop volgt, bang voor elk nieuw onderzoek, aftellen naar een dag die ik niet ken, een slecht gevoel, zenuw afgeklemd, naald in mijn arm, gipsbroek te klein, te veel afgevallen, haar uitval en niet kunnen slapen. Het kan me allemaal niets meer schelen! Niet na het nieuws dat ik vandaag rond half 6 heb gehad. 15 oktober 2008 een dag met een nieuw begin. Een dag waarop ik 26 februari  achter me kan laten. En dag om alles te vergeten en alleen nog maar blij te zijn. 0%. Ik zal het je in decimalen geven 0,0000000000000%! meer hoefden ze mij niet te vertellen. Alles is weg! Alles is schoon! Ik ben niet langer ziek, ik ben herstellende. Herstellende naar een leven dat ik ga leiden, dat mij geven is, dat mij gegund is. Beter nieuws hadden we niet kunnen krijgen. Ik heb ervan gedroomd en ik heb er voor gebeden, maar dit gevoel kun je niet voorbereiden. Daarvoor is het te intens, te beladen. Nog 5 chemokuren in het verschiet, nog talloze scans en vast ook nog vele onderzoeken. Nog een jaar lang bezig met mijn been en hopen dat mijn haar ook weer verder zal gaan groeien, maar ik ben Marije, ik ben beter, ik ben gezond. Kankervrij, YES!

11-10-08

Ziek, zwak en misselijk. Drie woorden die mijn afgelopen dagen perfect omschrijven. Afgelopen donderdag mocht ik gelukkig wel gewoon mee naar huis. Weer met een ambulance. Door bepaalde middelen was ik heel duf en heb ik weinig van de rit meegekregen. Misselijk in een ambulance was een stuk mindere leuke thuiskomst dan de vorige keer.

Van de uitslag weten we nog niets. Vrijdag vol zenuwen ieder telefoontje van mijn moeder proberen te ontcijferen ,nog voor ze had opgehangen. En ze belde wel.. maar met een kort gesprek werd duidelijk gemaakt dat de kweek nog altijd niet klaar was. Mijn bot is nog niet opgelost en pas volgende week vrijdag zullen ze misschien iets meer weten. Nog één hele week langer wachten. Dat is echt een eeuwigheid als je denkt het binnen één minuut al te weten!

Maar ja geen tijd om me daar nog meer druk over te maken, eerst maar weer een beetje aansterken en aan mijn loopoefeningen gaan werken. Hopelijk kan ik snel ook weer meer eten. Maar met de goddelijke recepten die voor mij zijn voorgeschreven moet dat wel gaan lukken.

Xxx Marije

08-10-08

7kg eraf.” Wat zou dat jurkje me nu leuk staan”. De artsen waren iets minder blij met het nieuws. Als ik de volgende keer niet flink wat aangekomen ben zullen ze de chemo aan gaan passen. Een diëtiste is aan mijn bed geweest, maar ik eet nog altijd niets. de reserves beginnen op te raken en thuis eet ik nog veel te weinig om echt aan te kunnen sterken. Tijd voor maatregelen. Op een briefje de calorieën die ik binnen moet krijgen. Desnoods met alleen maar friet of vette happen. Probleem 2  ik hou niet meer van friet en van al die vette dingen ga ik echt over mijn nek. Vlees dan, veel vlees, melkproducten  en tussendoortjes. Dat zal me nog wel lukken knik ik met een vriendelijke blik naar mijn diëtiste. De volgende kuur zal dat uitwijzen.

Ziek ben ik. Nog net niet zo ziek als mijn all
ereerste chemo, maar toch veel zieker als de chemo’s die ik daarna heb gehad. Een nieuw stofje hangt deze keer aan mijn infuuspaal . Dactinomycine. Het laat mijn gezicht wit worden en maakt mijn lijf misselijk en moe.

Ik kruis weer een nieuwe berg op mijn pad naar gezondheid. Rust of even tijd om bij te komen gunnen ze me niet. Mijn ziekencellen niet, maar ook zeker mijn gezonde cellen niet. Deze kuren begin ik niet fris. Daarvoor is er al te veel schade in mijn lijf aangericht. Misschien is het ook daarom dat ik weer zo ziek wordt. Mijn lichaam heeft gewoon minder soldaatjes waarmee ze zich kan verweren tegen de boosdoener.

Vrijdag uitslag van de operatie. Het zal een spannende dag worden. Hoewel zo’n uitslag over mijn leven gaat krijg ik er een beetje een eindexamen gevoel bij. Zal ik wel geslaagd zijn of niet? Wanneer bellen ze? Mijn hart zal twee keer zo hard gaan kloppen bij ieder telefoontje dat we krijgen. Ik zal luisteren en blij zijn, want ik heb vertrouwen!

XXX marije

5-10-08

Klapvoet

Raar woord eigenlijk. Het klinkt als een lekke band maar dan aan je voet. Er is dan wel niets geëxplodeerd maar vervelend is het wel. Dr. Dijkstra had voor de operatie gezegd dat hij het bot van het heiligbeen tot aan de uittredende zenuwen wilde wegnemen, dat er een zeker risico was voor beschadiging van de zenuw;  de nervus ischiadicus.  Ik was dan ook erg blij dat ik mijn tenen kon  bewegen direct na de operatie. Nu van die eerste week na de operatie heb ik niet zoveel onthouden. Het was pijnlijk dat weet ik nog. Maar verder leefde ik in de roes van de morfinepomp die op max stond.

Enkele dagen na de operatie kreeg ik een gipsbroek aangemeten. Het was een broek met een lange pijp en een korte. Een week na de operatie begon mijn linker enkel al aardig te verstijven. Dat gebeurt als je hem niet regelmatig beweegt. Ik kreeg onmiddellijk fysiotherapie aan bed om het ontstaan van een spitsvoet verder tegen te gaan. Enkele dagen later stelde de fysiotherpeut vast dat ik nog nauwelijks kracht had in mijn voetheffers. Er was waarschijnlijk door de gips broek drup op de nervus peroneus ontstaan. De gips broek werd direct ingekort.

De nervus peroneus loopPlaatje_peroneus_3_2t net onder de knie aan de buitenkant, vlak onder de huid en over het bot. Vanwege die ligging is hij erg kwetsbaar en gevoelig voor druk. Het is deze zenuw die zorgt dat je je tenen en je voet naar je neus kunt trekken en dat is belangrijk bij het lopen.

Bij uitval van de nervus peroneus krijg je dus een klapvoet of drop foot. En dat is nu aan de hand. Ik oefen nu dagelijks in bed met de fysiotherapeut en met mijn vader. Iedereen zegt dat de functie waarschijnlijk weer terugkomt. Er lijkt inmiddels ook wel een licht herstel. Ik vind het echter nog spannend en hoop vurig dat het helemaal hersteld.

Maandag staat een EMG gepland. Een onderzoek naar de geleiding in de zenuw. Met die meting kan men de toestand van de zenuw beoordelen en kan men beter inschatten wat de kans is op herstel.

Marije XXX (met de hulp van papa)

5-10-08

All you need isx85..

En hulp

Ik lig in bed. Op een luchtbed dat zingt en klaagt als ik beweeg. Het pompje van het luchtbed bromt de hele dag. Het is raar dat je niets zelf kan. Mijn bed staat centraal in de huiskamer. Links staat het een tafeltje met alle verbandmiddelen, pillen en zalfjes. Voor me de bedtafel die pa vorige week nog snel regelde. Daarop liggen binnen handbereik mijn laptop, mijn mobieltje, mijn i-pod en een glasje ice tea. Voor alle andere zaken heb ik hulp nodig. En dan bedoel ik echt alle andere zaken. Eten, drinken, wassen, plassen, you name it. Ma is nachtzuster en pa reserve fysiotherapeut. En ik laat ze flink voor me werken. Dat gaat ze tot nu toe erg goed af. De meeste zusters in het ziekenhuis hebben zij al verslagen.

Dagelijks komt mijn fysiotherapeut Rene Nagtzaam. Hij help me met het tegengaan van de verkrampingen en verstijvingen en het trainen van de spiertjes. En dagelijks komt ook Iets_004 de thuiszorg deze morgen in de persoon van Esther. Esther weet allerlei handige dingetjes en heeft voor de meeste huiselijke probleempjes wel een oplossing. Ze wast me ook dagelijks. Je laten wassen is een welkome onderbreking van de dag. Het is heerlijk. Van zo’n hele dag bed liggen ga je je echt plakkerig voelen!

“Kijk wat is je kuit dun geworden” zegt mijn vader als ik me weer eens naar mijn artrodese stoel paradeer. Met mijn hoofd zover mogelijk voorovergebogen probeer ik een glimp op te vangen van mijn eigen kuit. Maar ik zie niets. Ik ga er nu zo’n 4 tot 5 keer per dag uit. Uit mijn bed. Ik kan al “de grote ronde” lopen. Dat is jet rondje om de bank heen naar de stoel, in plaats direct van mijn bed naar de stoel. Vandaag ben ik zelfs al mijn looprekje naar de keuken gelopen. Ik ga goed vooruit. Ik kan al veel meer dan eerst.

Ik heb afgelopen vrijdag al twee uur op de stoel gezeten, een nieuw record! Maar dat lag misschien ook aan het feit dat Romy en Dominique op bezoek waren en voor leuke afleiding zorgden. Maar al die vooruitgangen, het laat toch nog niet zo’n fijn gevoel achter als dat ik had gehoopt. Voor mezelf kan ik nog altijd niets. Er zijn momenten dat ik nog altijd gewoon uit mijn bed wil stappen als ik naar de wc moet of als ik dorst heb.

Morgen terug naar het LUMC. Op naar de volgende chemokuur. Ik zie er wel tegenop. Want ik heb sterk het gevoel dat ik nog maar net thuis gekomen ben. Als ik ergens geen zin in heb. Er moet komende week veel gebeuren. Hopelijk krijg ik een nieuwe gipsbroek, er komen nog wat onderzoeken aan en een spannende uitslag van de operatie. Hoeveel procent van de tumorcellen was nog in leven van de tumor? Een paar spannende dagen dus. Ik zou willen dat deze week alweer achter de rug was en ik weer lekker thuis ben.

Xxx Marije

1-10-08

Hoera Hoera! Met een trotse blik kijk ik naar de statistieken die mijn weblog aangevLove1_2en. Het is niet te geloven. Even in mijn ogen wrijven, maar het is toch echt zo! 10.202 bezoekers geeft mijn weblog op dit moment aan. De afgelopen weken is er ontzettend veel gekeken en het maakt me helemaal gelukkig. Graag wil ik jullie dan ook allemaal bedanken: Voor alle keren dat je mijn weblog gelezen hebt, voor al die leuke berichten die erop zijn geplaatst,  voor al die interesse in mijn omstandigheden en natuurlijk voor al die steun
die jullie me de afgelopen tijd gegeven hebben. Ook mag ik ZEKER NIET VERGETEN de vele vele kaarten, bloemen, knuffels, snoep en cadeautjes die ik heb gehad. Het is geweldig om te zien hoeveel mensen om me geven en me zo goed mogelijk proberen te steunen. En geloof me tot nu toe is dat goed gelukt! Het is nog niet voorbij en ik ga nog wel even door, maar het is nooit te vroeg om jullie te bedanken dus bij deze hartstikke BEDANKT uit de grond van mijn hart!

Xxx Marije

30-09-08

regenachtig dagje aan het einde van September. Echt geen weer om te tennissen maar mijn strijd gaat gewoon door. Vanaf donderdag zijn mijn ouders druk in de weer geweest om het hier thuis voor mij zo comfortabel mogelijk te maken. Het geen wat niet meevalt als je bedenkt dat ik echt niets kan. Nou ja een paar lichte pogingen tot draaien, maar bij al het andere heb ik constant hulp nodig. Gelukkig zie ik het toch nog elke dag wat vooruit gaan. Zo had ik eerst nog de grootste moeite om een kwartier op een arthrodesestoel te zitten ( een speciale stoel die je zo in kunt stellen dat zelfs ik er met mijn gipsbroek op kan zitten) nu doe ik het rustig een half uur tot drie kwartier. Gisteren ben ik voor het eerst zelf op mijn zij gedraaid en al lijkt het allemaal niets, als je bedenkt dat ik twee weken geleden nog dacht dat het zeker weken/maanden zou duren voordat ik me xfcberhaupt kon bewegen mogen deze twee dingen toch al wel een klein wonder heten. Alleen het wachten is niet aan mij besteed. Hoewel het volgens de artsen goed en snel gaat blijf ik de minuten en de uren aftellen naar de tijd dat ik weer kan lopen. Heel erg verveel ik me nog niet. Het is meer het verlangen naar het lopen, naar het zelfstandig zijn, weer leuke dingen kunnen doen inplaats van alleen maar liggen. Nog precies 6 dagen voordat er weer een chemo begint. Spannend aangezien ik nu niets kan en ik geen idee heb hoe dat ik het daar ga redden. Het is het enige vooruitzicht dat voor mij op dit moment zeker is. Geen leuk vooruitzicht, maar voor mij wel het geen waarmee ik deze strijd zal overwinnen! NOG (maar) 6X!

Van mijn bekken is na de operatie een CT-scan gemaakt. Hier zie je de pinnen en de plaat goed zitten. Was wel even schrikken toen ik echt zag hoeveel ze wel niet van mijn bekken weg hebben gehaald.

Bekken 

xxx Marije

27-09-08

Een beetje trots ben ik wel, als ik te horen krijg dat ik donderdag echt met een ambulance naar huis mag. Ze zeggen dat ze het niet anders kunnen regelen, maar ik vind er niets ergs aan! Juist hartstikke spannend en leuk. Het maakt een beetje goed van wat ze de afgelopen dagen allemaal wel niet met me gedaan hebben. Ik had veel verwacht. Me geprobeerd zo goed mogelijk voor te bereiden, maar dit zag ik niet aankomen. Wonder boven wonder was ik niet heel zenuwachtig toen ik de avond voor de operatie in het ziekenhuis lag. Ik was nog van van alles afscheid aan het nemen, dingen die ik na de operatie niet meer zou kunnen en er waren wel wat leuke programma’s op tv dus echt wakker heb ik er niet van gelegen. De volgende dag begon het pas echt. Ik werd erg vroeg wakker gemaakt en ik ben onderhand een kei in mij groothouden en alle problemen zo ver mogelijk uit mijn hoofd    krijgen, dus ik trok het nog net. Nog even snel douchen, het OK pak aan en wachten tot “het vervoer” me opkomt halen. Mijn vader was bij me. Het was fijn om niet helemaal alleen te zijn. het gaf me ook nog wat afleiding. Toen ik eenmaal opgehaald was en in de wachtkamer voor de operatie lag kon mijn vader ook mooi uitleggen waar alles voor was, al die piepjes en draden om me heen. Rond 8 uur kwam iedereen daar tot leven. Ineens werden er bedden af en aangevoerd naar de Anesthesie en ook ik was aan de beurt. Toen ik daar lag voelde ik mijn hart kloppen. Hoe val je nu in godsnaam zo ineens in slaap, dat is toch niet voor te stellen. En wat als ik midden in de operatie wakker wordt en me niet meer kan bewegen? Enge gedachten spookte door mijn hoofd, maar toen eenmaal het slaapmiddel in werd gespoten en ik aan leuke dingen moest denken ging het allemaal heel snel.

Ik werd wakker en het eerste wat ik dacht was. het is niet gelukt om me in slaap te krijgen, ze moeten het vast nog een keer proberen.  Pas na een aantal seconden had ik door dat ik al op de PACU lag en de operatie al voorbij was. Toen mijn ouders erbij mochten heb ik te horen gekregen dat de operatie goed gegaan was. Iets wat ik toen ineens minder belangrijk vond dan dat ik het ooit gevonden heb. Ik was te druk bezig met mezelf in leven houden om het zo maar te zeggen. Helemaal verdoofd onder de middelen met een opgezwollen gezicht lukte het ook nauwelijks om mijn ogen open te doen, laat staan om nog helder na te kunnen denken. Toch was het een opluchting toen ik hoorde hoe goed het eigenlijk wel niet was gegaan. De dagen daarvoor had ik steeds in mijn hoofd gestampt om meteen mijn tenen te bewegen als ik wakker zou worden, dat was het eerste wat ik zou doen! Tot mijn opluchting kon ik ze nog bewegen en toen de arts langskwam en bleek dat ik er ook nog gevoel in had was ik helemaal opgelucht.

De dagen daarna heb ik niet veel ondernomen. Alles was te veel moeite en werkelijk alles deed pijn. Het is moeilijk om je dat voor te stellen ik heb er zelf ook nog maar weinig van onthouden omdat ik continu aan een morfinepomp lag, maar dat ik pijn heb gehad dat weet ik nog wel goed! Rollen, niesen,  lachen, xfcberhaupt bewegen het koste me ontzettend veel moeite en ik verging van de pijn. Het was dan misschien ook geen slimme keuze van mezelf om 4 dagen daarna, vrijdag, toen ik voor het eerst weer tv kijken kon verdagen, de lama’s te gaan kijken. Het was een grappige aflevering en dat heb ik zeker geweten en al helemaal goed gevoeld!

Vanaf vrijdag ging alles steeds wat beter. Draaien ging al iets gemakkelijker, het deed nog wel erg pijn, maar al minder dan eerst dus er zat wel zeker vooruitgang in. Maandag heb ik de ergste dag van mijn leven gehad. Op zich wel mooi, heb ik die alvast maar gehad, in ieder geval dat hoop ik dan maar! Mijn morfinepomp moest eraf en ik ging vanaf toen verder op ander pijnstillers zoals paracetamol, diclofenac  en praxiparine. Nou dat het pijnstillers waren daar heb ik die maandag weinig van gemerkt. Het wassen deed al meer pijn dan anders en omdat ik daar ook moe van wordt is het goed als ik dan even wat uurtjes weer kan rusten. Maar de fysiotherapeut stond te trappelen om met mij te beginnen, dus in plaats van rust ging ik meteen door. Met al mijn stijve spieren ben ik uit bed getakeld en de pijn die ik toen voelde is in geen duizend woorden te omschrijven. Alsof heel mijn lichaam uit elkaar gescheurd werd. Ik schreeuwde het dan ook letterlijk uit, maar dat heeft weinig geholpen want de fysio had maar één doel voor ogen en dat was mij op de stoel krijgen. Dit zou vanaf toen 2x per dag gebeuren en ik zag de bui al hangen. Over drie uur zou die weer komen, wat heb ik toen gewenst dat elke minuut inderdaad een eeuwigheid zou duren. Nog bijkomend van alle pijn kwamen er weer de nodige artsen langs om naar mijn voet te kijken. Het was niet goed. Ik heb een spitsvoet en daar moet nodig wat aan gedaan worden. Gips dat was volgens de a
rtsen een goede oplossingen. Na de tweede keer uit het bed te zijn geweest werd ik meteen naar de gipskamer doorgestuurd. Daar hebben ze mijn voet in een stand gekregen. Een stand waarin mijn voet eigenlijk al niet meer kon staan en daar hebben ze toen snel gips overheen gedaan zodat die daar in zou blijven. En ik dacht dat het uit bed komen al pijn deed. 1,5 uur heb ik met  heel heel heel veel pijn in mijn kamertje gelegen samen met mijn moeder. Pas toen vonden ze het wel welletjes en mocht het gips eraf, geloof me ik ben nog nooit zo blij geweest! Die avond kreeg ik na een week voor het eerst weer ontlasting . Het was een pijnlijke afsluiting van de ergste dag. Dat NOOIT meer!

Na die dag was ik ervan overtuigd dat niets meer pijn zou doen bij mij. Het ging vanaf toenZiekenhuis_017_2 ook weer met sprongen vooruit en ik begon steeds meer te kunnen. Het uit bed gaan ging al snel beter en bijna zonder pijn. Trots liep ik met mijn rekje naar de stoel en weer terug naar mijn bed.  Het draaien ging gemakkelijker, alleen dat op mijn rug liggen was ik meer dan zat! Wat een feest toen ik die week te horen kreeg dat ik donderdag al naar huis zou morgen. Veel sneller dan dat ik had verwacht! En zoals ze het gezegd hadden is het ook gegaan. Afgelopen donderdag ben ik met een ambulanZiekenhuis_018_3ce naar huis gereden. En nu ben ik de trotse eigenaar van een ziekenhuisbed thuis. Het ligt echt voor geen meter! En ik wordt helemaal gek van het liggen en niets kunnen, maar alles beter dan in het ziekenhuis! Ik ben weer thuis, YESJ 

Xxx Marije

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

157 Responses to Dagboek 2

  1. An says:

    Hoi marije .
    Het is weer even geleden dat ik wat schreef.
    Ik hoop voor je dat je de nacht van oranje meegemaakt hebt.
    En dat het goed met je gaat.
    Ook al schrijf ik nu even niet veel ik denk wel veel aan je.
    Je bent altijd in mijn gedachten hoor.
    Liefs en een dikke knufffffff.
    An

  2. Wilma Bonnes says:

    Hoi Marije,

    Ik wens jullie fijne dagen in Maastricht. Ik duim voor mooi weer. En ik zal goed op de cavia’s passen.
    Groetjes,

    Wilma

  3. Cynthia says:

    Dankjewel Marije, dat jij bestaat en zo’n goede vriendin bent!

    Heel lief van je dat je iedereen zo bedankt! En er voor je zijn was ook het minste dat ik kon doen voor jou! Het is een goed idee om verder te gaan met een nieuwe web-log. En hopelijk bevat die alleen maar goed nieuws! Ik zal hem in ieder geval wel regelmatig blijven lezen!
    Veel plezier in Ierland!

    xkus hvj Cynthia

  4. Wilma Bonnes says:

    Dank je wel Marije, dat je bent zoals je bent!

    Een mooie afsluiting van een indrukwekkende log. We wensen je alle goeds en we blijven je volgen op je nieuwe log.

    Heel veel plezier in Ierland!!

    Liefs, Peter en Wilma

    Ps Het was wel even wennen aan BB en CC. Zo rustig als Knabbel en Skippy waren zo stuiteren deze door het hok. Maar ik vind ze wel heel leuk!!

    ps2 Peter mist nog een AA. (Andre Agassi) (;)

  5. Lucie & Paul says:

    Dag Marije,
    Dit is geen afscheidsgroet voor altijd maar een afscheidsgroet van dit logboek. Wij hebben je afgelopen jaar gevolgd en we hebben heel veel respect voor dit meisje, liever gezegd deze jonge vrouw gekregen. Wij wensen jou, je zusjes en je ouders alle geluk van de wereld! Heel veel groetjes van Paul en Lucie.

  6. An says:

    Lieve Marije.
    Wat goed van je dat je deze periode afsluit.
    Er begint nu een NIEUW LEVEN voor je.
    En wat ben ik blij voor je dat je dit allemaal goed hebt doorstaan.
    Je bent het goed doorgekomen.
    Ondanks veel afzien.
    Ik ben trots op je.
    Maar een ding staat voor mij vast jij moet blijven schrijven.
    Ga er mee door Marije dan weet ik zeker dat dit een passie voor je word.
    Ik schrijf ook maar dan liedjes en ik zou het ook niet kunnen missen,.
    Want je maakt er mensen blij mee.
    Ik ga je zeker volgen op je nieuwe weblog.
    Want jij hebt mij diep geraakt met je schrijven.
    Tot schrijft op de nieuwe log.
    En bedankt dat jij dit hebt gedaan.
    An…

  7. Karin says:

    Hee lieverd🙂

    Ik ben een beetje laat, maar ik zag ineens in je msnnaam je nieuwe weblog staan en toen werd ik ineens herinnerd dat ik hier ook al eventjes niet was geweest!

    Fijn dat je dit nu af sluit en mooi stukje bedankjes dat je hebt geschreven!🙂
    Ik ga natuurlijk weer meelezen op je nieuwe blog!
    Enneee misschien eens een keertje samen een échte swirl gaan eten?
    En vaker uitgaan natuurlijk en zeker in Renesse, daar gaan we volop genieten!

    Dikke kus Karin

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s